TO RALLY ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΤΙΑ ΕΝΟΣ «ΒΕΤΕΡΑΝΟΥ»

Ακολουθεί σεντόνι. Διαβάζεται βράδυ, χαλαρά, με ποτάκι…

Ας ξεκινήσουμε με τις εξής παραδοχές:

Η πρωταγωνιστική καριέρα ενός αθλητή δεν ξεπερνάει γενικώς τα 10 έτη… Τα πριν είναι η γνωριμία και η άνοδος, τα μετά είναι η παρακμή και η πτώση. Τα πριν έχουνε λαχτάρα και θέληση, τα μεσαία την δόξα, το χρήμα, την ένταση, τον επαγγελματισμό, τα μετά συχνά βαρεμάρα και εξαναγκασμό. Οπότε η συνολική αγωνιστική πορεία μπορεί να φτάσει τα 15-18 έτη, με ελάχιστες βέβαια εξαιρέσεις από αθλητές – φαινόμενα που είτε το «επαγγελματικό» τους έχει απορροφήσει σημαντικά, είτε η αγάπη για το αντικείμενο είναι ακατανίκητη και uber alles. Ανήκω στις εξαιρέσεις. (α)

H αγωνιστική πορεία ξεκινάει από την έναρξη της ενασχόλησης και δεν έχει να κάνει με την ηλικία. Τι εννοώ με αυτό: Υπάρχουν αθλητές που στα 25 τους έχουν κρεμάσει τα παπούτσια τους (τις μπότες τους στην περίπτωσή μας) και άλλοι που ξεκινάνε στα 50! Οι πρώτοι το έχουν ήδη βαρεθεί ενώ οι δεύτεροι είναι μέσα στη κ@ύλα! (β)

Οι «καλοί» αθλητές κρεμάνε τις μπότες γρηγορότερα, ενώ οι πιο χαλαροί, παραμένουν εραστές του αθλήματος για πολύ περισσότερο χρόνο. Γιατί? Γιατί οι πρωταγωνιστές αρνούνται να δεχτούν εύκολα την πτώση της απόδοσης, ενοχλούνται περισσότερο με την σύγκρισή με τους δυνατότερους νεότερους, ενώ ακόμα και οι «οπαδοί» – θαυμαστές τους, τους επικρίνουν, θεωρώντας ότι πρέπει να αποσύρονται στο απόγειο της καριέρας τους για να μην βλάψουν την υστεροφημία τους. Ενώ οι τρίτο-τέταρτο-τελευταίοι… τι είχανε τι χάσανε! Συνεχίζουν να απολαμβάνουν αυτό που κάνουν, αγνοώντας την κριτική, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί ούτε να τους βλάψει, ούτε να τους προσβάλει. Θυμάστε πόση γιούχα έφαγε ο Rossi και με πόση δόξα έμεινε ο Stoner… (γ)

Στους αγώνες οι αντίπαλοι είναι πολλοί: Για άλλους είναι η νίκη και μόνο, για άλλους το βάθρο, για άλλους συγκεκριμένοι συναθλητές, για άλλους είναι το χρονόμετρο, για άλλους απλώς ο τερματισμός. Η μεγαλύτερή μου χαρά (τα τελευταία χρόνια) είναι να μπορώ να τερματίζω τελευταίος (αλλά ακαπέλωτος) στους αγώνες enduro. Δέχομαι με υπερηφάνια όλα τα σχόλια των φίλων μου του τύπου: «Μα καλά ρε κουλάδι, τελευταίος βγήκες?» Γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι για κάθε πρώτο θα υπάρχει πάντα κι ένας τελευταίος, για κάθε 2ο θα υπάρχει ένας προτελευταίος, και εάν δεν υπήρχαμε εμείς οι «κουλοί» δεν θα μπορούσαν να γίνουν μάγκες και να υπερηφανεύονται τα πιστόλια! (δ)

Προσωπικά πάντως, αν και υπήρξα «καλός» για πολλά χρόνια, από το ’89 έως και το ’15, και μάλιστα σε αρκετά είδη του μηχανοκίνητου αθλητισμού (αν και τότε δύσκολα τον αντιλαμβανόταν ο κόσμος σαν αθλητισμό…), θέλω να συνεχίσω να τρέχω / να συμμετέχω καλύτερα, να διασκεδάζω οδηγώντας, να απολαμβάνω το κλίμα των αγώνων, τον κόσμο τους, τις παρέες, τα πειράγματα και τις… μπύρες! (ε)

Από όλα τα αθλήματα του μηχανοκίνητου, ο χώρος των rally είναι μακράν ο καλύτερος (με του enduro να ακολουθεί από κοντά) καθώς η αλληλεγγύη, η πλάκα, η συναδελφικότητα, η διάρκεια της περιπέτειας και η μεταξύ των συναθλητών συναναστροφή βρίσκεται σε πολύ στενότερο βαθμό, και όχι μόνο στο αγωνιστικό επίπεδο, αλλά προπάντων ομαδικής διαβίωσης. (στ)

Την σήμερον – σύγχρονη εποχή των social media ότι δηλώσεις είσαι! Ή ακόμη καλύτερα: ότι δηλώσεις γίνεσαι – τουλάχιστον στα μάτια των άλλων! Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, καθώς ο καθένας παλεύει όπως μπορεί για την δημοσιότητα, που κάποτε ήταν πολύ δύσκολη ενώ τώρα «παιχνιδάκι»! Οι χορηγοί ΠΡΕΠΕΙ να φαίνονται και να ευχαριστούνται, και τα απανταχού ευχολόγια και συχαρίκια ανεβάζουν το ηθικό (και ενίοτε την μύτη) στα ύψη. Έχει όμως ένα αρνητικό: Έχει στερήσει από την ευρεία μάζα την ιστορία! Και την γνώση! Ο κόσμος δεν ξέρει και δεν μαθαίνει σωστά, καθώς δεν ψάχνει, πέραν του ότι του πλασάρεται. Ειδικά για την ιστορία των Rally Raid στην Ελλάδα και τους συντελεστές / πρωταγωνιστές της παλιότερης εποχής. (ζ)

Και μια τελευταία παραδοχή: η σχέση μου με τον οργανωτή του Hellas Rally είναι σε πολλούς γνωστή, τόσο στην πρώιμη, όσο και στην όψιμή της περίοδο. Αλλά παράλληλα, η 40ετής -σχεδόν- δημοσιογραφική μου καριέρα στο χώρο του μηχανοκίνητου έχει αν μη τι άλλο «δοκιμάσει» και πιστοποιήσει την αντικειμενικότητά μου στην άποψη, την κριτική και την κρίση μου. (η)

Λίγη (ραλλοελληνική) ιστορία…

Ας συνεχίσουμε λοιπόν με την ιστορία των (πέραν των 1ήμερων) αγώνων Rally Raid: Κάποτε, ένας βλαμμένος (με την καλή έννοια) τύπος από το Ξυλόκαστρο που λέγεται Βασίλης Λιάκος, και που γνωρίζει απέξω όλους τους χωματόδρομους και μονοπάτια Πελοποννήσου και Στερεάς (τουλάχιστον!) καλύτερα από τα σύγχρονα GPS, αποφάσισε να διοργανώσει την Οδύσσεια το 1984 με την ΕΛΜΟΠ. Μάζεψε αρκετούς εντουράδες της εποχής που τους έβαλε να διαβάζουν τα σχηματάκια που είχε φτιάξει σε κόλλες Α4 μέσα σε ζελατίνες, και για 3 μέρες διέσχισαν όλη την Πελοπόννησο από Ξυλόκαστρο μέχρι τον Πάρνωνα και από το Άστρος ως τα Ολύμπια. Κατσάφαρος, Σπυριδόπουλος, Μικές, Χούντρας ήταν μερικοί από τους πρωτοκλασσάτους πρωταγωνιστές…

Η προσπάθεια αναβίωσε το 2002 με σταθερό σημείο το Ξυλόκαστρο, πάλι από τον Λιάκο, (Mark Dammen, Τασούλης, Χούντρας, Αθανασουλόπουλος οι νικητές) αλλά την επόμενη χρονιά δεν ευόδωσε… λόγω συμμετοχών.

Ένας άλλος παθιασμένος τύπος που λέγεται Σπύρος Κατσιμαλής έψαχνε τρόπους οργάνωσης τέτοιων αγώνων, ξεκινώντας με έναν απίθανο αγώνα στη Ροδόπη τέλη 2004 με την ομάδα του Σίμου Μιχαηλίδη, Στέλιου Βιτούνη, Γιάννη «θείου» Κωνσταντινίδη. Τότε για πρώτη φορά συνδυάστηκαν αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες σε τέτοιο αγώνα. Την επόμενη χρονιά και πάλι ούτε κι αυτό ευόδωσε λόγω συμμετοχών. Βλέπετε το κόστος ενός τέτοιου αγώνα είναι πολύ μεγάλο.

Το 2005 αποφασίσαμε να συνεργαστούμε με τον Κατσιμαλή και διοργανώσαμε Πρωτάθλημα με μονοήμερους και 2ήμερους αγώνες, (8 στο σύνολο) ενώ παράλληλα «έτρεχαν» και τα μονοήμερα Trail Ride (άλλα 7). Τα οποία γεννήθηκαν από τον ΣΥΜΟΦΕ και γιγαντώθηκαν με το 0300… Χρυσές εποχές! Πολλές συμμετοχές! Το 2006 χωρίσαμε τους δρόμους μας, καθώς κι εμείς οι διοργανωτές έχουμε τα δικά μας χούγια. Η πορεία του Off Road Team γιγαντώθηκε τα επόμενα χρόνια με συνεχείς αγώνες και διοργανώσεις σε κάθε είδος. Εκεί γνωριστήκαμε και συνεργαστήκαμε και με τον Μελέτη Σταμάτη, μέχρι και το 2010. Ο Σπύρος συνέχισε με 3 αγώνες ακόμη, ένα 1ήμερο Αττικό, μια 2ήμερη Ρούμελη και ένα 3ήμερο Hellenic. Μέχρι εκεί.

Το 2010 κάναμε το τελευταίο μας αγώνα με τον Μελέτη στο Πευκί, μετά τράβηξε ο καθένας την δική του πορεία, και το 2011 έγινε ο πρόδρομος του Hellas, το Evia Rally στην Αιδηψό. Τον ίδιο χρόνο γεννήθηκε το 5ήμερο Serres Rally, ο πρώτος πολυήμερος αγώνας στην Ελλάδα, και έκτοτε η σύγχρονη ιστορία πήρε το δρόμο της κάθε χρόνο, 3 μεγάλα πολυήμερα Rally γίνονται στην Ελλάδα. Olympia, Hellas, Greece. Εμβόλιμα έγινε ένα Macedonian Rally στη Θεσσαλονίκη, καταχείμωνο του 2010-2011 με χιόνια και πάγο! Κρύο και των γονέων! Και βέβαια, 4 χρονιές το 24ωρο του Γιάννη Αθανασίου 2011-2014 που συμμετείχαν και μοτοσυκλέτες, καθώς και 3 εκδόσεις του Balkan Off Road Marathon (Todor Hristov – Μελέτης) που πέρναγε και Ελλάδα.

Το αγωνιστικό άγχος της διαδικασίας…

Όταν μετά το μεγάλο ατύχημά μου το 2004 σταμάτησα να ακολουθώ ανελλιπώς το Πρωτάθλημα enduro, στράφηκα πιο πολύ στη δουλειά μου και στα rally. H συνεχής οργανωτική μου ενασχόληση με τους αγώνες πλοήγησης, από το 1999 έως και σήμερα, η οποία ήταν μάλιστα εντατική καθώς περιλάμβανε μέχρι το 2013 πάνω από 12 αγώνες ετησίως, δεν μου επέτρεπε ιδία συμμετοχή επί ελληνικού εδάφους, παρά μόνο σε αγώνες άλλων οργανωτών. Η αλήθεια είναι ότι κέρδιζα σε ότι αγώνα συμμετείχα, (αν και ο μεγάλος μου αντίπαλος Αλέξανδρος Ψωφάκης ήταν συχνά γρηγορότερος…) μέχρι να μου βάλει φρένο ο ανερχόμενος τότε Βασίλης Μπούδρος στο 24ωρο του 2014 για 5 δευτερόλεπτα!

Το 2011 συμμετείχα στο πρώτο μεγάλο αγώνα του DrMel, το EVIA Rally στην Αιδηψό. Ένα ΚΤΜ EXCF 250 προετοιμασμένο είχα τότε συναθλητές τον Bebeko, τον Βλαχάκη, τον Loco, τον Μιμίκο, τον Ugo Filosa, τον Johannes Lucas…

Με τον νεογέννητο τότε γιό μου στην αγκαλιά, ανέβηκα στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου, κι έκτοτε η Εύβοια με έχασε! Δοκίμασα την τύχη μου στην έρημο της Αφρικής, στην πέτρα της Αλβανίας, τα δάση της Ιταλίας και αλλού. Σιγά σιγά η ταχύτητα έπεφτε, αλλά το μεράκι παρέμενε. Οι πρωτιές έγιναν απλό βάθρο, μετά στην 10άδα της γενικής, και σιγά σιγά όλο πιο πίσω… Η κούραση μεγάλωνε, ο κώλος συγκαιγόταν όλο και περισσότερο, η κοιλιά φούσκωνε, τα κιλά ανέβαιναν… Οι φιλίες αυξάνονταν, από όλο τον κόσμο, οι περιπέτειες στο βουνό όλο και περισσότερες, καθώς και οι ιστορίες που είχαμε να διηγούμασταν όταν πίναμε μπύρες τα βράδια! Και να είστε σίγουροι, ότι είναι πολύ διαφορετική η συναναστροφή ως οργανωτής και διαφορετική ως αγωνιζόμενος με τον ίδιο αυτό μαγικό κόσμο!

Ο αγωνιζόμενος έχει το άγχος της διάκρισης, της προετοιμασίας, την αγωνία της μοτοσυκλέτας, την τυχούσα βλάβη, το θόρυβο που ακούει, το λάθος του roadbook…Την παραμονή της πρώτης μέρας δεν κοιμάται, σκέφτεται αν όλα είναι στην εντέλεια και πως θα οργανώσει την στρατηγική του… Το επόμενο πρωί ψάχνει εναγωνίως τουαλέτα, 2-3 φορές, ειδικά να έχει πιεί milko (που έπινα εγώ) κι έχει φάει τυρόπιτα… Τρέχει να ντυθεί και όλο κάτι ξεχνάει, τσαντάκια, εργαλεία, τσεκ τα όργανα και φύγαμε!

Ο οργανωτής έχει το άγχος της οργάνωσης, ξενυχτάει και δεν κοιμάται από την αγωνία να πάνε όλα καλά, να μην χτυπήσει κανείς, να μην συμβεί καμιά στραβή, να μην γίνει κάποιο λάθος, να είναι όλοι οι αγωνιζόμενοι ευχαριστημένοι, να πάνε όλα καλά. Τα τελευταία 15 χρόνια το νιώθω πολύ έντονα και με ταλαιπωρεί σε υπερβολικό βαθμό μέχρι να γίνουν οι απονομές.

Προτιμάω ΣΑΦΩΣ το πρώτο! Μετά 2 κουραστικούς μήνες για την οργάνωση του Olympia Rally, η συμμετοχή μου στο Hellas ήταν κάτι σαν διακοπές! Να ξεφύγει το μυαλό μου, να αφήσει τα τετριμμένα και να μπει σε άλλο mood. Να κάνω αυτό που γουστάρω, ή αυτό που γούσταρα τέλος πάντων, γιατί μετά από τόσο καιρό δεν ήξερα πόσο θα αντέξω, μέχρι που μπορώ να φτάσω…

3, 2, 1, GO!

Η διαφορά είναι ότι ο αγωνιζόμενος, με το που βάζει μπρος και ξεκινάει, μπαίνει σε έναν άλλο κόσμο! Σε έναν άλλο ρυθμό, ξεφεύγει και τα ξεχνάει όλα, αρχίζει να διαβάζει το δρόμο, τις τουλίπες τα χιλιόμετρα… Μιλάει με τον εαυτό του διαρκώς, «στο 2,35 δεξιά, στο 3,20 ποταμάκι και πάω ευθεία, προσοχή μετά έχει γκρέμι!, φυλαγμένη δεξιά στο 5,6»… κι ούτω καθεξής. Τα 300 χιλιόμετρα ξεκινάνε, στην αρχή αργά και βασανιστικά, μετά μπαίνουν σε ροή. Όταν το νούμερο γίνει διψήφιο έχεις ήδη ζεσταθεί, όταν γίνουν 20 έχεις πιάσει ρυθμό! Στα 30 λες: «βγήκε το 10%»… Στα 50km λες φτάσαμε στο 1/6. Στα 60 το 1/5… Και το παιχνίδι μυαλού συνεχίζεται! Μια διαρκής αγωνία που ανεβοκατεβαίνει όσο οι τουλίπες κυλούν ομαλά ή όταν δεν σου βγαίνει το μέτρημα… τα 10-20 μέτρα της διαφοράς σε κάθε τουλίπα στέλνουν αυτόματα τα δάχτυλα στο χειριστήρια για να κάνουν την διόρθωση, αλλά ώπα! Πρέπει να σφίξω το τιμόνι, έρχεται νεροφάγωμα! Άστο για αργότερα… Ωχ! Πέρασε η τουλίπα και δεν την είδα! Δεν πρόλαβα να κυλίσω το roadbook παρακάτω… Πήγα καλά? Βλέπω ροδιές… καλά θα είμαι! Αγωνία μέχρι την επόμενη τουλίπα… Αλλά η άτιμη είναι μεγάλη! Πρέπει να περιμένω 2 χιλιόμετρα να επιβεβαιώσω… Το κεφάλι κάτω! Ουφ! Επιτέλους! Σωστά είμαι! Συνεχίζουμε μεγάλη τουλίπα πάλι! Οδηγάμε δυνατά τώρα! Ευκαιρία να δώ και τις επόμενες. Να διορθώσω το tripmaster, να σηκωθώ λίγο όρθιος να ξεμουδιάσει ο κώλος… Καθάρισε λίγο το γυαλί! Η σκόνη και η λάσπη με χαλάνε… Τα πρώτα 100 χιλιόμετρα φύγαν! Πιάσαμε τριψήφιο! Πάμε γερά! Και ξαφνικά, μια μοτοσυκλέτα ανάποδα! Τι έγινε ρε παιδιά? Δεν πάμε καλά? Μπερδεύτηκε ή όντως πάω κι εγώ λάθος? «Δεν είναι από δω» μου κάνει νόημα… Έχει δίκιο ή με δουλεύει? Τι να κάνω? Να γυρίσω ή να συνεχίσω τον δικό μου αγώνα? Την δική μου επιλογή? Να κάνω την δική μου επιβεβαίωση κι ας μου κοστίσει παραπάνω σε χρόνο… Κι αν έρχονται κι άλλοι ανάποδα? Λες να στουκάρουμε, αλλά βλέπω ροδιές! Είναι καλά ή χαμένοι? Αγωνία μέχρι την επιβεβαίωση, τσαντίλα όμως στο λάθος και τον χαμένο χρόνο… Άντε πάλι πίσω! Στην προηγούμενη τουλίπα… Να διορθώσω το κοντέρ, να βρω την χαμένη τουλίπα… Α ναι ρε! Τι μλκς που είμαι! Από δω έπρεπε να πάω! Πως δε το είδα! Τι μλκς μλκς μλκς είμαι! Πόσο έχασα? 3 χιλιόμετρα παραπάνω! Και 3 να γυρίσω? 6! Θα με φτάσει η βενζίνη τώρα? Θα προλάβω να φτάσω στον ανεφοδιασμό? Γαμωτ γαμωτ γαμωτ! Σφαλιάρα στο κράνος για να μην το ξανακάνω! Πως την πάτησα έτσι? Μα να μου συμβεί εμένα? ΕΜΕΝΑ? Τώρα? Πόσοι με πέρασαν? Πόσες θέσεις θα χάσω? Θα ξαναφάω τη σκόνη τους? Φτου…

150. φτάσαμε στη μέση! Ανεφοδιασμός. Έφτασε η βενζίνη τελικά. Μια αγωνία λιγότερη. Το λάστιχο όμως? Θα με βγάλει, το έχει ξεφτιλίσει η πέτρα. Θα κόψω ρυθμό! Πλέον μετράμε αντίστροφα! Μετράω πόσα μένουν, όχι πόσα φεύγουν… Το Roadbook δυσκολεύει! Τα δρομάκια στενεύουν, οι τουλίπες με γεμίζουν όλο και περισσότερο με αμφιβολία, αλλά όλο και περισσότερο με ικανοποίηση όταν κάνω τη σωστή επιλογή! Δεν μπορεί! Θα χάθηκαν κι άλλοι! Μόνο εγώ κάνω λάθη? Ε όχι! Δεν πειράζει! Είναι μέσα στο παιχνίδι. 180… 3/5… Αρχίζουν οι κράμπες. Τα πόδια τεντώνουν, ψιλοσηκώνομαι όσο αντέχω, αλλά τα γόνατα δεν βαστάνε…κάτι οι τραυματισμοί, κάτι η ρευματοειδής αρθρίτιδα τα κολλάνε κάτω… Κάτσε στη σέλα! Καλά είσαι εκεί…

Κάτι χτυπάει! Όχι ρε πστμου! Τι ναναι? Κλεφτές ματιές δεξιά αριστερά, α εντάξει! Δεν είναι κάτι σοβαρό… Ένα κλαδί έχει μπλέξει στο τροχό. Αστραπιαίο pit stop. Βγήκε. Φύγαμε! Συνεχίζουμε! Ευτυχώς! 200αρίσαμε! 2/3. Το κλάσμα διαρκώς μεγαλώνει. Καλά πάμε! 250… To στόμα στεγώνει. Η σκόνη έντονη. Κάποιον φτάνω μπροστά! Ποιόν να είναι? Είναι στην κατηγορία μου? Μπα… Εύκολη προσπέσαση τελικά. Μάλλον έχει πρόβλημα? Κρίμα, αλλά εμένα ίσως με συμφέρει… Λίγο ισοτονικό από το camelback. 280… 5 τουλίπες ακόμη. Φάνηκε η καρό σημαία στο roadbook. Άντε να την δούμε και στο δρόμο… Νάτη! Τελείωσε… 8 ώρες περάσαν…

Mind games… Ο διάλογος με τον εαυτό σου είναι που σε κρατάει σε εγρήγορση, σε ξυπνάει, σε τονώνει, σου δίνει το στίγμα… Αν σταματήσεις να του μιλάς θα χάσεις το μπούσουλα! Θα το κάψεις! Η προσοχή θα εξαφανιστεί! Αν σε συνεπάρει ο ρυθμός του μπροστινού που σε προσπέρασε και μπορείς να τον ακολουθήσεις, πάει! Το έχασες το παιχνίδι! Το μυαλό σταματάει να δουλεύει για σένα, αλλά για να πας γρήγορα και μόνο! To roadbook πάει περίπατο! Αλλά από κάποιες ώρες και μετά, πρέπει να έχεις περισσότερη εμπιστοσύνη στο μυαλό σου παρά στο σώμα σου!

Ήταν μια τυπική μέρα. Χωρίς απρόοπτα, χωρίς ατυχίες. Τώρα λίγο βαρετά στην άσφαλτο, να πάμε να πλύνουμε, να γεμίσουμε βενζίνη. Επιστροφή στο bivouac. Δώσε την κάρτα. Καλησπέρα Μιχάλη! Λίγες χαιρετούρες, αρκετά χαμόγελα, πολλές εντυπώσεις. Άντε τώρα το γδύσιμο, δυό ανάσες, λίγο isostar, κι αρχίζουν οι δουλειές. Πάντα ήμουν της Malle moto κατάστασης, θέλω τα πάντα να περνάτε από τα χέρια μου, είμαι λίγο βλαμμένος σε αυτό…Θέλω να έχω εγώ την ευθύνη, για ότι συμβεί, για όπως φτιαχτεί. Λάδια, ξύδια, φίλτρα, λάστιχα, ρουλεμάν τροχών, καλώδια από τους διακόπτες, σφιξίματα, βενζίνες, και ότι γενικά έχει το menu…

Ήταν μια τυπική μέρα. Χωρίς απρόοπτα, χωρίς ατυχίες. Το ξαναλέω! Γιατί όταν υπάρχουν τα απρόοπτα και οι ατυχίες θα πρέπει να υπάρχει και η κατάλληλη εμπειρία και ψυχραιμία για να τα χειριστείς! Τι κάνουμε στη βλάβη? Συνεχίζουμε ή καθυστερούμε να την φτιάξουμε? Θα μας βγάλει και πάμε κι όπου βγει ή κάλιο γαϊδουρόδενε παρά γαϊδουρογύρευε? Πόση οικονομία κάνουμε με ένα κλασμένο mousse? Ένα διαλυμένο λάστιχο? Ένα σπασμένο ρουλεμάν? Μας παίρνει να το φτιάξουμε? Προλαβαίνουμε? Τι χάνουμε? Χαλάνε οι διακόπτες… Τι γίνεται με την πλοήγηση? Βρίσκουμε taxi? Το πάμε χειροκίνητα? Το πάμε στο περίπου? Έσπασε ο συμπλέκτης… Πάμε με καρφωτές? Αλλάζουμε μανέτα?

Κούφια η ώρα: Πτώση – Ατύχημα! Πόνος… τραυματισμός. Οι επόμενες ώρες / μέρες είναι επώδυνες. Οι κινήσεις δυσκολεύουν, η ευκινησία μειώνεται, οι κράμπες παραμονεύουν. Το σώμα συνηθίζει μεν τον πόνο, αλλά η κούραση συσσωρεύεται και καταναλώνει πολλές περισσότερες δυνάμεις… Αυτά κουράζουν το μυαλό παραπάνω, αλλά το κρατάνε και σε εγρήγορση. Περνάει η ώρα πιο… δημιουργικά! Χαχαχα! Γιατί αυτά είναι το αλατοπίπερο της περιπέτειας – Rally raid χωρίς προβλήματα δεν γίνεται! Δεν αξίζει… Άλλωστε, όσο πιο πολλά τα προβλήματα, τόσο πιο αξία έχει ο τερματισμός, τόσο εμπλουτίζεται η εμπειρία…

Και όπως περνάνε τα χιλιόμετρα, περνάνε και οι μέρες… Η 1η και οι τελευταία είναι οι δυσκολότερες…

Τα made in Greece

O παλιός Sevah το γνωρίζει το παιχνίδι πολύ καλά! Από την εποχή των Trailride τον καμαρώναμε! Είχε πάει και Romaniacs! Μετά το έριξε στα endurα, αλλά ευτυχώς έβαλε μυαλό και επέστρεψε στα Rally! Γιαννάκη μου είσαι στην καλύτερή σου και πιο ώριμη ηλικία για αυτό που κάνεις! Προχώρα! Δεν χρειάζεσαι τπτ… Σου εύχομαι να συνεχίσεις για πολλά χρόνια ακόμα… Και να θυμάσαι: Το γήρας ου γαρ έρχεται μόνον… Μου χρωστάς ένα ISDE ακόμα…

Ο Κίμωνας, το μπλε πιστόλι έχει να δώσει πολλά ακόμη! Είναι στα ντουζένια του κι ανεβαίνει! Το σίγουρο είναι ότι θα τον δούμε ακόμη ψηλότερα! Ειδικότερα αν βρεθεί σε ελαφρύτερο μηχανάκι… Φίλε μην χάσεις την ευκαιρία!

Ο ψηλός, ο GT, ο ヤニス・トリガス, όταν τελειοποιηθεί στην πλοήγηση σας έχει @#$%^… Αυτό μόνο! Έχει πολλά περιθώρια, ειδικά από ταχύτητα! Ψηλέ μπράβο ρε!

Ο άλλος ο ψηλός?? Το Race Junkie ο Παναγιώτης ο Κουζής έχει το μικρόβιο της ταχύτητας μέσα του! Είχε πέσει μέσα στη χύτρα με το μαγικό φίλτρο όταν ήταν μωρό! Ήρθε πρησμένος, απροετοίμαστος, δοκιμαστικά, και όχι μόνο άφησε υποσχέσεις, αλλά μας εντυπωσίασε όλους! Έχει βαρεθεί να μαζεύει συγχαρίκια! Σκέψου να είχε και μικρότερο ή έτοιμο μηχανάκι! Σκέψου να μην έμενε κι από βενζίνη! (Ψηλέ χρωστάς στον άλλο ψηλό μια μπύρα…!)

Για τον Τούνη τι να πούμε? Τελικά είναι γρήγοροι οι Influencers! O Ιωσήφ -πέρα από την πλάκα- το έχει! Και όχι απλώς το έχει, αλλά το δουλεύει και καλά! Είναι οργανωμένος, έχει λιώσει στη γυμναστική, έχει την ταχύτητα, μαθαίνει και την πλοήγηση! Μπράβο Adv Heroe! Ζήσε το όνειρό σου! (πόσο θα πάει το μηχανάκι δεν μας είπες)

Ο Dirty Brother George Kinonas απογοητεύτηκε λιγάκι – είναι η αλήθεια! Έπεσε στα βαθιά νερά αλλά βγήκε παλικαρίσια! Μια χαρά ήταν φίλε για πρώτη φορά! Μην μασάς! Τα καλύτερα έρχονται και για σένα! Είμαι σίγουρος ότι κατά βάθος σου άρεσε! Έτσι είμαστε όλοι: Πονάμε αλλά μας αρέσει! Α! και πού σαι: θέλω να αλλάξουμε υγρά στα φρένα!

Μόνο με έναν έλληνα συμμετέχοντα είχα ξανατρέξει μαζί: Με τον Bebeko! Έφερε το Grand Vitara ατσαλάκωτο στο τέρμα και αυτό και μόνο είναι άθλος! Χαρά μου και τιμή μου να τρέχω μαζί σου Κώστα, και να πίνουμε μπύρες! Για πολύ ακόμη…

Συγχαρητήρια βέβαια και σε όλα τα άλλα τα παιδιά, που με τις ατυχίες και τις δυσκολίες του ο καθένας έζησαν την έντονη αυτή βδομάδα… Με το Στέφανο οδηγήσαμε λίγο μαζί, με τον Τσίτο (πύραυλος!) επίσης… Τον Πέτρο δεν τον πρόλαβα… Κρίμα για τον Χρήστο, τον Ηλία, τον Μάκη, τον Στέλιο. Άξιος ο Ludovic! (δικός μας κι αυτός…)

Οι ομάδες…

Οι ομάδες μεγαλώνουν διαρκώς και αυτό είναι ότι καλύτερο! Τόσο σε αριθμό όσο και σε μέγεθος! Και ειδικά οι ελληνικές! H Suzuki εντυπωσιάζει σε κάθε επίπεδο, αφού εκτός από το γαλατικό χωριό που στήσει, με συνεργείο και καφετέρια, το γυρνάει έκτοτε και σε τόπο διαλογισμού (συνεδριάσεις στρογγυλής τραπέζης), taverna, pub, disco bar, afterάδικο, ellinadiko… με διακεκριμένο Πσήστη-DJ (ονόματα δεν λέμε, Χάρη τον λένε…),

ΑΛΛΑ η Yamaha έχει τα καλύτερα κορίτσια! Έ! Όπως και να το κάνουμε… μετράει! Ήταν κι απέναντί μου, είχα και παρέα, τους λάδωνα και με καμιά μπύρα…

Η Enduro Greece προσπάθησε φιλότιμα να εμπνεύσει την έντεχνη ελληνική κουλτούρα στους ξένους αγωνιζόμενους, κάτι που εκτίμησα ιδιαίτερα ως γείτονας και Μαλαμικός! Καλά γεννητούρια παιδιά!

Η CF moto είχε αν μη τι άλλο τα πιο εντυπωσιακά παπαζωτά αυτοκόλλητα, τα ζήλεψα ομολογουμένως! Την επόμενη θα κλέψω know how να φτιάξω ίδια!

Η BETA Chachagias ήταν στην άλλη άκρη, αλλά αυτό δεν τους εμπόδισε να κάνουμε service στο πιρούνι μου που έκλασε την 1η μέρα… Κώστα – Στέφανε σας ευχαριστώ θερμά και χρωστάω τραπέζι!

H οργάνωση

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια… Η οργάνωση ήταν υποδειγματική, πλήρης, εντυπωσιακή και χωρίς ατέλειες. Κι επειδή η τύχη βοηθάει τους τολμηρούς, αυτή τη φορά και ο καιρός στάθηκε σύμμαχος σε κάθε επίπεδο! Ούτε αέρας στα paddocks, ούτε βροχή και ακυρώσεις διαδρομών! Όλα καλά! Κι όλα καλύτερα! Μπράβο στην ομάδα! Μπράβο στην ΑΛΑΜΜ, στο Μελέτη, τη Χαρά το Σπύρο, τον Φώτη, τον Μπάμπη, τον Φίλιππο, τον Ugo, τους Κερασιώτες, στο Γιάννη τον Κοτζιά και όλους τους υπόλοιπους! Βέβαια δεν έλλειψαν τα παράπονα δημοσιοκάφρων και μάλιστα τοπικών, για τις… τσούχτρες στη θάλασσα… Κάτι να πουν κι αυτοί…

Αντί επιλόγου…

Τα τελευταία 10 χρόνια έχω στόχο να τρέχω ένα Enduro κι ένα Rally ετησίως… Μέχρι πότε? Για το enduro μέχρι να τρέξω μαζί με τον γιό μου μια ολοκληρωμένη διαδρομή δίπλα δίπλα όταν κλείσει τα 18 (ψήνεται τώρα στα enduro sprint…). Για τα Rally? Χμμ… Δεν ξέρω ακόμα… Κάθε φορά λέω ότι θα είναι το τελευταίο, κάθε φορά όλο και κάτι με ξαναξεσηκώνει…

«Μα θα τερματίσεις τελευταίος!» Ε και? Τιμή μου και καμάρι μου! Θα τερματίσω όμως! Αυτός είναι ο στόχος μου! Πρώτα ο τερματισμός, κι έπειτα το αποτέλεσμα! Κανένα αποτέλεσμα δεν μετράει αν δεν έχεις τερματίσει. Και κανένας τερματισμός δεν έρχεται για πλάκα! ΠΡΕΠΕΙ να προσπαθήσεις, να προετοιμαστείς, να δουλέψεις, να κουραστείς, να γίνεις μηχανικός, να σκεφτείς, να οργανώσεις στρατηγική. Τίποτα δεν χαρίζεται!

Το βάθρο καλοδεχούμενο είναι, αλλά έπεται! Ναι ανέβηκα, και μάλιστα απρόσμενα ψηλά, νικητής στην κατηγορία μου, στους βετεράνους, και 2ος στην Μ3 στο FIM Europe Cup. Και αυτό ήρθε για να μου θυμίσει, ότι είμαι ακόμη ζωντανός, ότι είμαι ακόμη εδώ, ότι είμαι μόνο 60 και άρα οφείλω και πρέπει να το ξανακάνω: Γιατί έχω ακόμη περιθώρια, μέχρι να φτάσω να δω το όνομά μου στην λίστα των αποτελεσμάτων στην τελευταία θέση! Μπορεί ο Cherruti να κοιτάει πάνω πάνω στη σελίδα, αλλά υπάρχουν κι αυτοί που ξεκινάνε να κοιτάνε από κάτω… Μα για να ανεβάσουν τον Cerutti ψηλά!

Μη φοβάστε ρε! Να τρέχετε! Να εκτίθεστε! Να ανταγωνίζεστε! Να συναγωνίζεστε! Να χαίρεστε! Αυτό είναι οι αγώνες! Δεν είναι οι βόλτες και η κριτική από τον καναπέ… Είναι η έκθεση εκεί έξω για μια βδομάδα σε όλους τους κινδύνους της φύσης, είναι ο αγώνας με τον εαυτό σου, είναι οι τύχες και οι ατυχίες… Είναι το παιχνίδι! Είναι να σε περάσουν… Είναι ο αγώνας…

Το 2015 έτρεξα με τον Κόκκινο και τον Σεβαστόπουλο το τελευταίο μου (8ο) ISDE στην Σλοβακία. Είχα τερματίσει – Χάλκινο μετάλλιο. Ήμουν 3ος γενικής από το τέλος… Είχα περάσει και δυο… Από όσους τερμάτισαν! Άρα χρωστάω στον εαυτό μου ένα ακόμη… Και να είστε σίγουροι: Αν το πετύχω και δω το όνομά μου στη τελευταία θέση κάποτε, θα είναι ανείπωτη χαρά! Θα μετράει για μένα περισσότερο κι από το πολυτιμότερο κύπελλο 1ης θέσης που έχω κερδίσει…

DOC

Y.Γ. Οφείλω κι εγώ να ευχαριστήσω τους ανθρώπους που με βοήθησαν: