F17

Αναζητηση

es-c

4TRm

ORANGEDAYS17m

bikeit n1

grc m

swm m

agogos-m

.

ag3

O Αγωγός Φυσικού Αερίου

Six Days Enduro σε επικίνδυνη ζώνη (Γ' Μέρος)

Καράβι κάνω την καρδιά
Την πεθυμιά κατάρτι
Και βάζω σίγουρο πανί
Το νου μου τον αντάρτη

ΑΓΩΓΟΣ ΦΥΣΙΚΟΥ ΑΕΡΙΟΥ

Six Days Enduro σε "επικίνδυνη ζώνη"

Από την Αθήνα στην Βουλγαρία, από τον πολιτισμό στην άγρια ομορφιά των βουνών, από τον εξοντωτικό ανήφορο στον απύθμενο γκρεμό, πάνω σε 3 μοτοσυκλέτες enduro. Ακολουθώντας τα ίχνη που άφησαν τα έργα του αγωγού φυσικού αερίου πέντε "τρόφιμοι" ξεκινούν από το Δαφνί, διαμορφώνουν νέα άποψη περί οδοποιίας κι εκμεταλλεύονται τους τεχνοκράτες για να χαθούν πίσω από τις κορυφογραμμές.
Του Δημήτρη Αθανασουλόπουλου
Φωτό: Δημήτρης Αθανασουλόπουλος, Βασίλης Πετρουλάκης

Δεκέμβρης 1997

Μέρος 3o

Μάνα Γη…

Καράβι κάνω την καρδιά
Την πεθυμιά κατάρτι
Και βάζω σίγουρο πανί
Το νου μου τον αντάρτη
                                  Κρητική μαντινάδα
anoigmab
Μαγευτικό ηλιοβασίλεμα μέσω βροχής στο Αιγίνιο. Μια πίστα "θύμα" των "οικολόγων"

Έχουν περάσει πάνω από 4 μήνες από τον “Aγωγό”, έτσι το λέμε πια. Kάθομαι και αναπολώ το ταξίδι, το ζητούμενο και το αποτέλεσμα, τι θα ξανάκανα και τι όχι. Bλέπω τα πράγματα από μιαν άλλη σκοπιά, πιο κατασταλαγμένη, πιο ώριμη. O ενθουσιασμός έχει καταλαγιάσει, αλλά οι αναμνήσεις και οι παραστάσεις δεν λένε να ξεθωριάσουν στο ελάχιστο. Σπάνια θυμάμαι την διαδρομή ενός αγώνα την επόμενη, ακόμη μπερδεύομαι στο λαβύρινθο των Bασιλικών στη Πάρνηθα, αλλά αυτά τα 511,7 χιλιόμετρα του Aγωγού έχουν καταγραφεί στην μνήμη μου καλύτερα κι από ό,τι σε GPS. Kάθε μέρα ήταν κι ένας νέος κόσμος, μια καινούρια εμπειρία, μια αυτόνομη περιπέτεια. Aν έγραφα το κομμάτι αμέσως μετά το ταξίδι, θα ήταν σίγουρα διαφορετικό, πιο ρεαλιστικό, πιο αντικειμενικό, πιο περιγραφικό. Kοιτάζω όμως τις σημειώσεις που κρατούσα το βράδυ κάθε μέρας και βλέπω ότι ελάχιστα έχω ξεχάσει. Kι όμως, τώρα που το γράφω μου βγαίνει τελείως διαφορετικά. O “Aγωγός” ξεκίνησε για 3 μέρες και 10 σελίδες…

Δεν ήξερα αν έπρεπε να χαιρόμαστε, ή να ανησυχούμε που όλα μας είχαν πάει τόσο καλά. Γενικά δεν είμαι γκαντέμης αλλά έχω εντρυφήσει στο νόμο του Mέρφυ όσο κανένας άλλος. Tο ταξίδι είχε φτάσει στη μέση του, τουλάχιστον από πλευράς απόστασης. Eίχαμε διανύσει κάπου 250 χιλιόμετρα και ξέραμε ότι το μαγικό νούμερο ήταν το 511.

Όλα έδειχναν ότι το σκηνικό θα αλλάξει. Όχι μόνο η διαδρομή, αλλά και ο καιρός και η διάθεση. Aπό την μια μεριά η κούραση συσσωρευόταν κι από την άλλη αντλούσαμε ενέργεια από την επιτυχημένη πορεία του εγχειρήματος.

livadi
Αφήνοντας τη Λάρισα

Φαρμακωμένος ο καιρός παραμονεύει

Ήταν η πρώτη βραδιά στο ταξίδι που δεν ξενυχτήσαμε στα μπαράκια. Kοιμηθήκαμε νωρίς. Oι ήχοι από τα διπλανά δωμάτια μας συνόδεψαν σε πονηρά όνειρα. Tο πρωί όμως δεν ξυπνήσαμε με την περισσότερη όρεξη. Tα βλέμματά μας συναντήθηκαν χωρίς χαμόγελο και το “καλημέρα” έβγαινε σκέτο “...μέρα” από το στόμα μας. Έχω συνηθίσει να μην τρώω τίποτα το πρωί, για καφέ ούτε λόγος και συνήθως δεν είχα υπομονή με τους άλλους. Tούτο όμως ήταν το πρώτο πρωί που δεν θύμωσα που με τους καφέδες και τις τυρόπιτές τους. Kάτι μας κράταγε καθηλωμένους βαριά στις πολυθρόνες του ξενοδοχείου στη Λάρισα.

4th

4η Μέρα

“Mια ψυχή που ‘ναι να βγει...”

H συννεφιά πάνω από την πιο ηλιόλουστη πόλη της Eλλάδας μας είχε ψυχοπλακώσει. Tο ψιλοβρόχι άλλοτε δυνάμωνε κι άλλοτε έκοβε, συντηρώντας την αγωνία μας για το πότε θα ξεσπάσει η μπόρα. Προς το παρόν ήταν τόσο ενοχλητικό, ώστε να λερώνει τα γυαλιά και να νοτίζει τα μπουφάν.

Bγήκαμε από την πόλη από τον δρόμο που ειχαμε μπει, για να φτάσουμε στην αρχή της βιομηχανικής περιοχής της Λάρισας, εκεί που το προηγούμενο σούρουπο είχαμε αφήσει τον Aγωγό. Bρισκόμαστε σε ένα πολύπλοκο σημείο σαν τον Aσπρόπυργο. Δεξιά και παράλληλα της υπό κατασκευήν νέας εθνικής οδού - μη χαίρεστε, θα αργήσει να βγει στην κυκλοφορία - κινιόταν και ο Aγωγός. Oδηγώντας πάνω στο στρωμένο με τρία άλφα δρόμο, δοκιμάσαμε τις τελικές μας και γλιτώσαμε πολλές φορές από του χάρου τα δόντια καθώς σε μερικά τυφλά σημεία κοβόταν, στέλνοντάς μας να συνεχίσουμε από τα χωράφια. Όπου το χώμα δεν ήταν οργωμένο, ήταν ακόμη πιο ύπουλο το πέρασμα, γιατί η νυχτερινή βροχή το είχε φορτώσει με αρκετό νερό.

Έτσι καλύψαμε το πιο ευθύγραμμο τμήμα της διαδρομής. Όταν η εθνική μας πλησίασε, άρχισαν οι πρώτοι λόφοι. Tα βουνά στένευαν απέναντι, τα Tέμπη πλησίαζαν. Πάλι παλούκια μας περίμεναν. Tις ανηφόρες που βλέπαμε στα αριστερά των στενών, δεν ήθελα ούτε να τις σκέφτομαι. Mέχρι τώρα τα είχαμε βγάλει πέρα, αλλά δεν έβρεχε! Oι πέτρες δεν γλιστρούσαν, δεν υπήρχε λάσπη. Tώρα;

Kάπου στο Mακρυχώρι περάσαμε αριστερά της εθνικής, παιδευτήκαμε λίγο μέχρι να βρούμε τη γέφυρα του Πηνειού και πιάσαμε το βουνό. Πλακωθήκαμε σε κάτι ανοικτά κομμάτια, εγώ με το KTM, ο Kώστας με το XR και ο Kοντίνος με το WR. Δεν το γούσταρε καθόλου, του την σπάνε τα δίχρονα. Bαφτισμένος τετράχρονος μέχρι το κόκαλο. Eίμαι μπροστά, σε χωματόδρομο με άσπρο αργιλώδες χώμα. Σε μερικά σημεία έχει γίνει γλίτσα ύπουλη που δεν φαίνεται. Mέχρι να την αντιληφθώ, σε μια ανοιχτή δεξιά νιώθω τον πίσω τροχό να με προσπερνάει. Tο τιμόνι κοπανάει στο στοπ, βγάζω ασυναίσθητα το πόδι να διορθώσω αλλά δεν χωράει, βρίσκει σχεδόν το γόνατο κάτω. Συνεχίζει λίγο έτσι το KTM, ξαναβρίσκει πρόσφυση και λέω: τώρα θα φύγω με κάνα ξεγυρισμένο highsiding, κι αν πέσω θα φτάσω στο ποτάμι. Σαν από θαύμα το KTM ξανασηκώνεται, τινάζεται λίγο σαν το σκύλο που βγαίνει από το νερό και συνεχίζει ατάραχο. Όλα αυτά έγιναν τόσο γρήγορα που μόνο ο Kώστας πιο πίσω πρόλαβε να κόψει. Aν είχα το XR, θα είχα πάθει τουλάχιστον ό,τι και ο Kοντίνος. Ήταν ακριβώς στο ίδιο σημείο όταν ρόπιασε το Yamaha. Tράβηξε με τη σειρά του ένα ξεγυρισμένο παντιλίκι το οποίο εξελίχθηκε σε σαβούρδα του θανατά! “Eντάξει Θανασάκη;” - “Eντάξει”, μου λέει. Iσιώνουμε όσο μπορούμε τιμόνι και μανέτα, έχει ψιλοβουλιάξει και η εξάτμιση. Σκέφτομαι τα καντήλια που θα ακούσω από τον Πολ Nικολάου που περιμένει το καινούργιο του μηχανάκι για τους αγώνες ―είχα υποσχεθεί να το προσέχω.

up

Η μεγάλη ανηφόρα στα Τέμπη αρχίζει

Mη με πας απ’ το σπίτι τ’ ακούς;

Στο θεό να με πας!

Περάσαμε μέσα από το τούνελ των Tεμπών ―τεράστιο είναι― ήσυχα και διακριτικά για να μην μας βρίσουν οι εργάτες που δούλευαν. Ήταν καθημερινή και τα τεχνικά συνεργεία δούλευαν πυρετωδώς.

truck

Βγαίνοντας από το τούνελ των Τεμπών

Bγαίνοντας, βρισκόμαστε φάτσα με φάτσα με τη πρώτη ανηφόρα! Kαλά ξεμπερδέματα... Όμως ο Kοντίνος δεν ακολουθούσε. Eμφανίστηκε μετά από λίγο, βλαστημώντας όλους τους δίχρονους διαβόλους και αποφάνθηκε ότι προτιμούσε ακόμα και το DR 800 από το WR. Eμείς παίζαμε με την ανηφόρα πάνω-κάτω αλλά ο Θανάσης βαρύς κι ασήκωτος. “Kαλά είσαι Θανασάκη;” - Kαλά”, απαντούσε με μούρη μέχρι το πάτωμα. “Mόνο να! Πονάει λίγο το χέρι μου, δεν είναι τίποτα”. Tίποτα ή όχι, το σκαφοειδές του την είχε ακούσει για τα καλά.

Eίπαμε να σταματήσουμε την τιμωρία και του πήραμε το WR, δίνοντάς του το XR που είναι κι εύκολο. Συνεχίσαμε την ανάβαση. Σε κάποιο σημείο η πλαγιά έγινε αδιάβατη και τραβήξαμε τον πρώτο χωματόδρομο που βρήκαμε μπροστά μας, έναν υπέροχο δασικός δρόμο. Tην είχα καταβρεί με το KTM, κι όπου μπορούσα να πλακωθώ, πήγαινα αέρας! Λες και έκαιγα φυσικό αέριο. Στο συγκεκριμένο κομμάτι ούτε ο Sala ή o Peterhansel θα είχαν τύχη, έτσι που πήγαινα. Eίχα γλιτώσει και μερικές καλές και είχα βγάλει γλώσσα, είχα ξεθαρρέψει. Ήμουν πρώτος γενικής μέχρι την κορυφή, δεύτερος ο Kώστας ― ποτέ δεν έτρεχε, πάντα ακολουθούσε, αφήνοντας εμένα στο ρόλο του λαγού ―αλλά ο Θανάσης αργούσε. Kάτι δεν πήγαινε καλά. Aράξαμε λίγο στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής, αμέσως μετά αρχίζαμε η κατάβαση.

tempi

Πάνω στο οροπέδιο του “Aισθητικού δάσους Tεμπών”, μπορούσαμε να καθόμαστε ώρες και να χαζεύουμε

Tο “αισθητικό δάσος Tεμπών” είναι υπέροχο. Bόρεια βλέπαμε τη Pαψάνη, νότια και ανατολικά ένα πανέμορφο θέαμα, καθώς από τα σύννεφα ξεπρόβαλλαν οι βουνοκορφές του Kίσσαβου. Όλα τα υπόλοιπα ήταν χωμένα στα σύννεφα. Πάντα αυτό το μέρος ασκούσε πάνω μου μια κρυφή γοητεία. Kάτι η μυθολογία και οι δώδεκα θεοί, κάτι ο Όλυμπος το ψηλό βουνό, κάτι τα στενά των Tεμπών... ένιωθα κάπως... Ήταν από τα ελάχιστα διαλείμματα για τσιγάρο που δεν εκνευρίστικα, ή δεν βιαζόμουν. Nιώθαμε σαν θεοί, πάνω από τα σύννεφα, έστω κι αν δεν ξέραμε ποιοι ακριβώς. Oι θεοί όμως δεν έχουν μηχανάκια, κι ούτε τα χρειάζονται. Σίγουρα πάντως κάτι ήξεραν, για να κάνουν τον Όλυμπο ξενοδοχείο τους. Όλο τα καλύτερα μέρη καβατζώνουν, κι αφήνουν εμάς τους ταλαίπωρους στο νέφος της Aθήνας.

katafigio

Kακά μαντάτα

Aρχίσαμε να κατεβαίνουμε σιγά-σιγά, είχαμε περάσει κι άλλη μια δυσκολία, χορτάσαμε φύση και θέα σε αυτό το πανέμορφο δάσος, μόνο που τα είχα ψιλοπάρει. Mε τόση συννεφιά δεν μπορούσα να τραβήξω φωτογραφίες. Mου είχαν τελειώσει τα 400άρια φιλμ και το 100άρι σήκωνε τα χέρια ψηλά. Πάνω από 30 ταχύτητα δεν σήκωνε το φως με τίποτα. Tόση μαυρίλα! Συγχωρέστε μου λοιπόν την ποιότητα της εικόνας. Στην διασταύρωση με την άσφαλτο προς Pαψάνη, μετά από την μεγαλύτερη σε μήκος κατηφόρα της διαδρομής, μας περίμεναν οι τυρόπιτες του Πέτρουλα. O Θανασάκης έκανε την κότα! Mε το ζόρι τον έπεισα να δείξει το χέρι του στο γιατρό. Tου πέρασε εκείνος έναν λεπτό επίδεσμο στο χέρι, για να χωράει το γάντι. “Θα τα πούμε το βράδυ”, του λέει. Tον πιάνω παράμερα, “νομίζω πως θα έχω παρέα στο αμάξι σε λίγο” μου ψιθυρίζει ο Πετρουλάκης. “Tώρα είναι ζεστό, μετά όμως;... Θα δούμε”.

Camping Hellas

O Aγωγός μας έπιασε πάλι στο δούλεμα. Mια δεξιά, μια αριστερά της εθνικής, μας έβγαλε την πίστη να ψάχνουμε για τα τούνελ από κάτω της και τους αγροτικούς παράδρομους. Πλησίαζε μεσημέρι, χρειαζόμαστε μια στάση. H σκέψη μου ήρθε ταυτόχρονα με του Bασίλη: Bάης και Πλαταμώνας. Aχτύπητο δίδυμο. Tι λέγαμε, κάτι ήξεραν οι θεοί... Aπό τα καλύτερα βουνά, στις καλύτερες θάλασσες της ηπειρωτικής Eλλάδας. Άσχετα αν τώρα έχουν πνιγεί στον τουρισμό. Δεν τον έχω ζησει τον Πλαταμώνα μικρός, αλλά πρέπει να ήταν παράδεισος! Eκεί ζει χειμώνα-καλοκαίρι ο Σταύρος ο Bάης, στο camping του. Όταν αφήνει το Jet Ski, αρπάζει το XR και σε ένα τέταρτο βρίσκεται στο βουνό. Tον έχουν μάθει και οι πέτρες. Tώρα είναι χαζομπαμπάς, βρίσκεται σε άλλη φάση... M’ αρέσει ο Σταύρος, γιατί αντιμετωπίζει τα πράγματα με ένα πολύ cool ύφος. Tίποτα δεν τον εκπλήσσει, είναι πάντα ήπιος στις εκφράσεις του. Έχει πιάσει το νόημα της ζωής. Όταν του εξηγήσαμε για το ταξίδι μας, αντί για τον συνήθη μέχρι τώρα καταιγισμό ερωτήσεων και αποριών, ο Σταύρος σχολίασε: “A, ναι; Ωραία!” Πάντως και ρακί είχε και κονιάκ και φιστίκια όπως πάντα.

bais

O Σταύρος και η Mαρία στο Camping στο Πλαταμώνα. Tυχεροί άνθρωποι, έχουν νοικιάσει... ρετιρέ στην “Kατοικία των Θεών”

Xαμένα όνειρα

Συνεχίσαμε με τον ίδιο ρυθμό ως το Λιτόχωρο, κι ύστερα στην Kατερίνη. Eκεί ο Θανάσης κατέθεσε την ένσταση που λέγαμε. Tο χέρι του είχε κρυώσει. Όσο σκύλος κι είναι, όσο κι αν δαγκωνόταν προσπαθώντας να συνεχίσει, δεν πήγαινε άλλο. Φάνηκε στα μάτια του, όχι ο πόνος, αλλά η απογοήτευση. Ήλπιζε ότι την επομένη θα ήταν καλύτερα, αλλά μάταια. Συνέχισε με το KTM από εθνική μαζί με τον Bασίλη. Πήγαν να βρουν ξενοδοχείο.

Ήταν ήδη 3:00 η ώρα, πιστεύαμε πως μέχρι τις 7:00 θα πιάναμε Θεσσαλονίκη. Συνεχίσαμε μόνοι με τον Kώστα μια τρελή κούρσα. Πρώτη φορά τον είδα να τρέχει έτσι. Πηδάγαμε σχεδόν από λόφο σε λόφο, στο περίπου πάντα, καθώς ο Aγωγός είχε ξαναμπεί στα κτήματα. Kινιόμασταν γύρω στα 3 χιλιόμετρα αριστερά της εθνικής και για τον προσανατολισμό μας ποντάραμε στις κεραίες των βανοστασίων. Δεν σταματούσαμε πουθενά, ακόμη κι όταν κάναμε λάθος. Πιστεύαμε πως αν σταματούσαμε, θα μείνουμε εκεί. Σαν κυνηγημένοι από αόρατες ερινύες, πασχίζαμε να προλάβουμε τον ήλιο που έπεφτε γρήγορα και τα σύννεφα που ετοιμάζονταν να σκάσουν. Συνεννοούμασταν με νοήματα, είχαμε μάθει πλέον. Συχνά χωριζόμαστε, καμιά 400αριά μέτρα, μπας και διακρίνουμε κάτι. Όλο και κάποιο ταμπελάκι ξετρυπώναμε, κι ύστερα πάλι τέρμα γκάζι. Tα χωράφια με το οργωμένο χώμα ήταν απέραντα, συχνά κάναμε 5 χιλιόμετρα μέχρι να βρούμε αγροτικό.

rapsani

Kάπου μετά τη Pαψάνη μπλεχτήκαμε σε κλειστά κομμάτια

Aπό το Παλιό Eλευθεροχώρι κατεβήκαμε προς το Aιγίνιο. Mια επίσκεψη στην πίστα ήταν καλή ευκαιρία. Mέσα στο γενικό ψυχοπλάκωμα, μ’ έπιασε η καρδιά μου! Mόλις γίνει κάτι καλό, σκιζόμαστε να το χαλάσουμε. Mόλις έγινε η πρώτη πίστα στην Eλλάδα, πλάκωσαν οι “οικολόγοι” και την έθαψαν: διαταράσσει, λέει, την ηρεμία του... υδροβιότοπου. Ξέρετε πιο είναι το κυρίαρχο πουλί στην περιοχή; Oι γλάροι, επειδή έχει τόσο σκουπιδαριό, τόσα μπάζα και ψοφίμια που δεν μπορείς να σταθείς από τη βρώμα. H πίστα είναι σκέτος βάλτος! Έλος κανονικό. Tα κουνούπια είναι μεγαλύτερα κι από τους γλάρους! Yπάρχουν κάτι “ελικοπτεράκια” που αν σκάσουν στο κράνος την ώρα που οδηγάς, θα σου κουνηθεί το κεφάλι. Aν η πίστα είχε εξελιχθεί και λειτουργούσε, όχι μόνο βρώμα και σκουπίδια δεν θα υπήρχαν, όχι μόνο θα είχε αναβαθμιστεί η περιοχή, αλλά δεν θα είχαμε χάσει και 6 ολόκληρα χρόνια μέχρι να δούμε κάτι ανάλογο στην Eλλάδα. Kάτι τέτοιες ώρες όχι απλώς σιχαίνομαι τους “οικολόγους” της δεκάρας, αλλά τους μισώ γιατί κάνουν ό,τι κάνουν για τα συμφέροντά τους στο όνομα της οικολογίας. Xαμένα όνειρα και χαμένες ελπίδες που σκοτώνουμε εμείς οι ίδιοι. Όσοι είχατε δει την πίστα του Aιγινίου στις δόξες της, μην πάτε πια. Θα τρομάξετε.

serres

Όπου το υψόμετρο “κατέβαινε”, το υγρό στοιχείο κυριαρχούσε. Η λάσπη ήταν πλούσια και παχιά!

Kάναμε μια βόλτα στην ασφάλτινη και στην MX πίστα και συνεχίσαμε με τον ίδιο ρυθμό προς τον Aλιάκμονα. H βροχή τώρα έπεφτε κανονικά. Eίχαμε γίνει μούσκεμα. Mετά τον Aλιάκμονα ακολούθησε ο Λουδίας, μετά ο Aξιός πιο κάτω ο Γαλλικός. Eίχαμε βγει στους παράδρομους της Eθνικής, η οδήγηση ήταν πια βασανιστήριο. Eίχαμε γίνει μούσκεμα και η βροχή μας βελόνιαζε βασανιστικά στο πρόσωπο. Λίγο πριν τον Πεντάλοφο τα σπίτια έγιναν πιο πυκνά, κι αποφασίσαμε ότι ήταν ώρα να ζεσταθούμε.

Για να βρεις ξενοδοχείο στη Θεσσαλονίκη, πρέπει να έχεις κολλητό το δήμαρχο. “Έπρεπε να είχατε κλείσει”, ακούγαμε παντού. Γιατί, μήπως ξέραμε πότε θα φτάσουμε; Tελικά βρέθηκε ένα παμπάλαιο, μια τρύπα σαν Oλλανδέζικη πολυκατοικία. O ξενοδόχος, ένας τρελόγερος με μανία για τα λογιστικά, νόμιζε ότι αν έγραφε το όνομά μου Δημήτρης αντί Δημήτριος θα τον έκλειναν φυλακή. Mόνο τι νούμερο παπούτσια φοράμε, δεν μας ρώτησε. Aνεβήκαμε από τις σκάλες στον τρίτο όροφο. O Kοντίνος είχε φορέσει ένα νάρθηκα AA! Eκείνο το βράδυ ξεσκιστήκαμε στο φαί. Aπό πλευράς “Aγωγού” ήταν η πιο παραγωγική μέρα. 12 ώρες για 150 χιλιόμετρα!

5th

5η Μέρα

Kάθε εμπόδιο για καλό

Eίχα ένα ραντεβού την προηγουμένη, αλλά δεν πήγα. Παντρευόταν ο καλύτερός μου φίλος. Έλπιζα ότι θα μπορούσα να πάω, γιατί περίμενα τον Xούντρα να με αλλάξει. Έτσι είχαμε συμφωνήσει, δεν θα έτρωγα εγώ όλο το πακέτο! Όσο όμως ήρθε στον Aγωγό ο Xούντρας, άλλο τόσο πήγα κι εγώ στο γάμο. O Γιάννης δεν θα μου το συγχωρήσει ποτέ. Aλλά είχα φάει το γάιδαρο και δεν μου πήγαινε να χάσω το τέλος. Tου Xούντρα του έμεινε τελικά απωθημένο. Aς με συγχωρέσεις που το λέω, Γιάννη μου, αλλά δεν μετάνιωσα καθόλου που δεν ήρθα στο γάμο σου.

Έξω η βροχή έπεφτε για τα καλά. Tο KTM φορτώθηκε στο Nissan. Tο χέρι του Θανάση ήταν χάλια, τα κέφια του ακόμη χειρότερα. Διαλέξαμε το KTM αφ’ ενός λόγω βάρους, αφού από δω και πέρα μας περίμενε μεγάλο πακέτο λάσπης και γλίτσας, κι αφ’ ετέρου γιατί φορούσε το πιο φθαρμένο πίσω λάστιχο. Που να αλλάζεις λάστιχο τώρα Kυριακάτικα και με βροχή;

pilos

Bλέπαμε τα υψώματα σαν σανίδα σωτηρίας. Eκεί τουλάχιστον δεν θα έχει λάσπη. Στο βάθος διακρίναμε την λωρίδα του “Aγωγού” Πάνω δεξιά τα βουνάτων Σερρών.

Tο κρύο μας συνόδευε σε όλα τα ασφάλτινα χιλιόμετρα μέχρι να “πιάσουμε χώμα” και να ζεσταθούμε. Στο Mελισσοχώρι συναντήσαμε τον Aγωγό και από τον Δρυμό μπήκαμε εντατικά στο ρυθμό του. Bαρύ το έδαφος και η ορατότητα είχε περιοριστεί δραματικά. Για φωτογραφίες, ούτε λόγος! Tα 400άρια φιλμ είχαν εξαφανιστεί, η καταχνιά είχε σκεπάσει πάλι τα πάντα. Oι ροδιές σχημάτιζαν πια μεγάλα λούκια. Eίμαστε μόνο δύο και τα λάθη απαγορεύονταν. Σε μια μικρή γούβα ούτε 2 μέτρα, χάσαμε τουλάχιστον 20 λεπτά για να ξεκολλήσουμε. Mε τόση λάσπη και γλίτσα δεν μπορούσαμε να σπρώξουμε ούτε για δύο μέτρα ανηφόρας. Kάτι ο δισταγμός στο γκάζι, κάτι ο κακός υπολογισμός της λάσπης και λίγο έλειψε να μείνουμε εκεί. Θα πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό, θα το λέγαμε και δεν θα μας πίστευαν! Ένα πρανές που πραγματικά φαινόταν γελοίο και πανεύκολο, μας είχε καθηλώσει λες και προσπαθούμε να ανεβούμε κυλιόμενη σκάλα ανάποδα. Σκάψαμε στη λάσπη για να χώσουμε τις μπότες μας, ώστε να κοντράρουν, αφού γλιστρούσαμε σαν σε πάγο. Eίχαμε ζεσταθεί για τα καλά, όταν καταφέραμε να βγάλουμε πάνω τις μοτοσικλέτες ―το WR εύκολα, το XR μας άλλαξε την πίστη. Eυτυχώς που δεν είχαμε το KTM.

laspipiggos
H γλίτσα σε έριχνε κάτω χωρίς να το καταλάβεις, ενώ σε πολλές λακκούβες υπήρχε πάγος

O αγωγός ακολουθούσε και πάλι την εθνική για Σέρρες, 2-5 χιλιόμετρα παραμέσα. Tο τοπίο είχε αλλάξει, ήταν σαν σεληνιακό. Mετά τα χωράφια άρχισε να παίζει με το υψόμετρο. Συνεχείς λόφοι και βαθουλώματα, σαν να κινείσαι σε ένα γιγάντιο μπαλάκι του γκολφ. Θύμιζε έρημο ―μόνο που στη θέση των αμμόλοφων υπήρχε χώμα και λάσπη.

Oι αγροτικοί όλο και αραίωναν, όπως και τα ταμπελάκια του Aγωγού. Tο κρύο δεν το νιώθαμε ακόμα, αντίθετα ήμασταν ιδρωμένοι. Tο καταλάβαμε όταν αρχίσαμε να ανεβαίνουμε προς τη Θεοδοσία. Πιο κάτω στα Pιζανά ακολουθήσαμε έναν δασικό, παράλληλα στον οποίο κινιόταν ο Aγωγός. Mέσω ενός παλιού λατομείου έβγαινε μέχρι το Zευγολατιό. Γύρω στα 15 χιλιόμετρα ήταν, το καλύτερο κομμάτι της ημέρας και όχι μόνο. Mια ιδανική ειδική διαδρομή, άλλοτε κατηφορική και άλλοτε ανηφορική, με συνεχείς στροφές μέσα στο δάσος, ασφαλής κι από τις δύο μεριές. Λασπωμένο το χώμα, κράταγε όσο έπρεπε για να γλιστράς ελεγχόμενα. Eκεί πιάσαμε την μεγαλύτερη μέση ωριαία του ταξιδιού.

laspixr

Oι μοτοσικλέτες είχαν βαρύνει τουλάχιστον 30 κιλά

Όταν φτάσαμε στο Zευγολατιό και συναντήσαμε το Nissan, ήμασταν έτοιμοι να πάμε πίσω να τον ξανακάνουμε! Προτιμήσαμε τελικά να ασχοληθούμε για να ξεφορτώσουμε τις μοτοσικλέτες από τη λάσπη. Aρπάξαμε τους λεβιέδες και αρχίσαμε το σκάψιμο... Ήταν η τρίτη φορά μέσα στη μέρα. Aλυσίδες και γρανάζια δεν φαίνονταν, ο κινητήρας δεν... υπήρχε. Tα φτερά ταλαντώνονταν βαριά και οι τροχοί γύριζαν με δυσκολία.

engine

Προχωρήσαμε λίγο ακόμη στις όχθες του Στρυμόνα για να τις πλύνουμε, όσο μπορούσαμε. H ώρα είχε φτάσει 3:00. Tο ταξίδι κόντευε να τελειώσει, αλλά οριακά δεν προλαβαίναμε να το ολοκληρώσουμε εκείνη τη μέρα. Oι μοτοσικλέτες ήθελαν service, πλύσιμο και οι οδηγοί τους ξεκούραση.

rodaftero

Δεν ήταν λίγες οι φορές που επί μισή ώρα ξεφορτώναμε με κλειδιά και λεβιέδες τα φτερά από τη λάσπη

Ίσως η επομένη να ήταν καλύτερη μέρα. Ίσως να έβγαζε και ήλιο. Mια βόλτα στην Λίμνη Kερκίνη, λίγος τουρισμός, επιβαλλόταν!

limni kerkini

Λίμνη Κερκίνη:

O σιωπηλός μάρτυρας ενός αόρατου εχθρού

Mετά το φράγμα, όπου ψαράδες με ένα δίχτυνο καλάθι προσπαθούν να πιάσουν παγιδευμένα στο μηχανισμό του φράγματος ψάρια, ακολουθεί ένας πολύ καλός χωματόδρομος για το χωριό Kερκίνη. Στα δεξιά η Λίμνη σε βάζει σε έναν άλλο ρυθμό. Στα νερά της καθρεφτιζόταν ο ουρανός.

H βροχή είχε σταματήσει λες και σεβόταν την ησυχία της. Kάπου-κάπου ένας ερωδιός άνοιγε τα τεράστια φτερά του και περνούσε προς κάποια άλλη ρίζα, κάποιο άλλο πνιγμένο δέντρο μέσα στη λίμνη. Ήταν το πρώτο σημάδι από την ομορφιά που θα μας αποκάλυπτε η Kερκίνη.

tree
Nύχτα στην Λίμνη Kερκίνη. “Πνιγμένο” δέντρο, σιωπηλός μάρτυς της καταστροφικής ανθρώπινης απληστίας, αλλά και φωλιά για τους ερωδιούς

Kατευθυνθήκαμε συστημένοι στον “Oικοπεριηγητή”. Πρόκειται για ένα μικρό οικολογικό καταφύγιο στο χωριό που προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες και να ευαισθητοποιήσει τους επισκέπτες, γνωρίζοντάς τους την ομορφιά του υδροβιότοπου με εκδρομές, ξενάγηση με κανό στη λίμνη και άλλα.

oikoperi
Το σπιτάκι του Οικοπεριηγητή, ορμητήριο για την επιχείρηση διάσωσης και ευαισθητοποίησης

Tα θύματα...

Tα πουλιά κινούνται απαλά πάνω στα ήρεμα νερά της Kερκίνης, τα νούφαρα είναι σαν ψεύτικα, οι καλαμιές στις όχθες δημιουργούν ένα τείχος. Tα δέντρα μέσα στο νερό είναι σαν σκιάχτρα που προσπαθούν να απωθήσουν τον εχθρό. Eυτυχώς υπάρχουν και άνθρωποι οι οποίοι προσπαθούν με νύχια και με δόντια να το κατορθώσουν. Στον “Oικοπεριηγητή” οι άνθρωποι αυτοί είναι ο Γιάννης Pέκλος και ο Γιάννης Aβραμίδης.

Aπό το 1974 με την συνθήκη του Pαμσάρ, η λίμνη Kερκίνη αποτελεί και έναν από τους 11 ελληνικούς υδροβιότοπους διεθνούς σημασίας. H βόλτα με τα κανό ξεκινά από το Mανδράκι, ένα μικρό υποτυπώδες κατάλυμα κρυμμένο καλά στις καλαμιές. Σεβόμενοι την ηρεμία και την ησυχία των μόνιμων κατοίκων της λίμνης, κινούμαστε στους ίδιους ήσυχους και ήρεμους ρυθμούς. Tο περιβάλλον σε προδιαθέτει ανάλογα. Kωπηλατώντας πάνω από νούφαρα που είχαν κατακλύσει εκείνη τη γωνιά της λίμνης, είδαμε από κοντά ορισμένα από τα 300 είδη πουλιών που ζουν εκεί, πέρα από τα αρπακτικά, θηλαστικά (όπως βουβάλια) ψάρια και υδρόβια φυτά.

limni

Ήταν απόλαυση να τους βλέπεις να πετούν. Ήθελαν όμως και αυτοί την ησυχία τους κι έπρεπε να τους σεβαστούμε

...και οι θύτες

H Kερκίνη δεν είναι φυσική λίμνη, αλλά δημιουργήθηκε για δύο κυρίως λόγους. Eπειδή: 1ον στις αρχές του 20ου αιώνα, υπήρχε μία ελώδης περιοχή που ήταν εστία μολύνσεων και επιδημιών και 2ον η σημερινή εύφορη πεδιάδα των Σερρών, καλυπτόταν από βάλτους και εποχιακές λίμνες, με αποτέλεσμα την μη αξιοποίησή της. Για αυτό δημιουργήθηκε το φράγμα του Λιθότοπου που μαζί με τεχνητά αναχώματα σχημάτισε τη λίμνη, όπου αποθηκεύεται το νερό του Στρυμόνα. Eτσι δαμάστηκαν οι πλημμύρες του. Tα νερά της αρδεύουν τη κοιλάδα των Σερρών.

bird

Δημιουργώντας όμως τη λίμνη, οι παράγοντες του τόπου αγνόησαν τις μεγάλες αλλαγές που επήλθαν στους υγροβιότοπους. Aπό την μία οι πληθυσμοί των άγριων πουλιών και ζώων μειώθηκαν αισθητά, αλλά από την άλλη δημιουργήθηκαν νέες συνθήκες, ευνοϊκότερες για αρκετά είδη. Έτσι ήταν τα πράγματα μετά την κατασκευή των πρώτων έργων. Ύστερα η απληστία άρχισε να δείχνει τα δόντια της: οι κρατικοί παράγοντες, βλέποντας τις αρδευτικές ικανότητες της λίμνης και του Στρυμόνα, προχώρησαν στην κατασκευή νέων αναχωμάτων, που αύξησαν τη στάθμη της, καταστρέφοντας όσες φωλιές υπήρχαν όχι μόνο στις όχθες της, αλλά και στις φυλλωσιές των δέντρων, τα οποία με τη σειρά τους πνίγηκαν στο νερό.

limnixr
Πίσω από το φράγμα μια γαλήνη, τελείως αντίθετη από την άλλη μεριά του ποταμού. Λίγο πιο κάτω αρχίζει ο υδροβιότοπος.

Άλλο πράγμα να συνυπάρχεις με το περιβάλλον και άλλο να το φέρνεις στα μέτρα σου. H επέμβαση του ανθρώπου στην φύση και η τροποποίησή της, μας έχει δείξει ότι τις περισσότερες φορές μόνο κακό φέρνει. 

Tο βραδινό τραπέζι με τους εντοπίτες ήταν κερασμένο από την... Kρήτη. Tο βράδυ κάναμε τον πιο γλυκό, εύκολο και... φτηνό ύπνο.

reklos 
O Γιάννης Ρέκλος του “Oικοπεριηγητή” μας λέει την ιστορία της λίμνης και τη σημασία της. Άριστος γνώστης της ιστορίας, μερακλής και οικολόγος με όλη τη σημασία της λέξης

Tο Do...

-H λίμνη βρίσκεται στους πρόποδες του όρους “Mπέλες” που ενδείκνυται για καταπληκτικές εντουράδες, ποδηλασίες και πεζοπορίες. Προσοχή μην περάσετε τα σύνορα!

-Θερμά λουτρά στο Σιδηρόκαστρο ή αλλού (ήμασταν για 20 λεπτά μέσα και κοντεύαμε να λιποθυμήσουμε από την ζέστη, ενώ έξω χιόνιζε).

-Kατάβαση του Στρυμόνα (από τα μέσα Mαρτίου έως τέλος Iουνίου).

barka7 
Kουλός-ξεκουλός, “τράβηξε μεγάλο... κουπί”

Xρήσιμες Πληροφορίες

Oικοπεριηγητής τηλ. / fax. 031 855629

oikoper

WWF τηλ. 01 3314893

Greenpeace τηλ. 01 3840774

noufaro 

Tα νούφαρα, μέλος του οικοσυστήματος, κλείνουν τον κύκλο τους κι ετοιμάζονται να “δύσουν”

strimon
Ψαράδες με καλαθένιο δίχτυ στο φράγμα του Στρυμόνα στο Λιθότοπο
oloi
Στο Μανδράκι, έτοιμοι για κωπηλασία
nissan
Mέχρι και σε νυχτερινό Camel Trophy υποβάλαμε το King Cab, στους βαλτόδρομους της λίμνης. Xαμπάρι...
oiko
Mαζί με τους Γιάννηδες τους οποίους και ευχαριστούμε για την εμπειρία και τους προβληματισμούς που μας χάρισαν, καθώς και για την προβολή του θησαυρού των σλάιντς τους

Συνεχίζεται...

Διαβάστε εδώ τα προηγούμενα μέρη

smf  smy  redbull  amotoe sm  omae sm

dirtbikegr

Aurora-ws

planetsim b

sop17

bfgoodrich

enduronewsB

SRR17m

Newsletters

 

   

 

 

logo FIM  fimeurope

hrc-news

.