F17

Αναζητηση

es-c

OFFROAD DAYS 300X250 ALL

bikeit n1

grc m

swm m

agogos-m

.

01

O Αγωγός Φυσικού Αερίου

Six Days Enduro σε επικίνδυνη ζώνη

To καλοκαίρι του '97, τέσσερις φίλοι συμπορευτήκαμε στην δημιουργία του 0300, ένα περιοδικό Μοτοσυκλέτας και Δράσης. Ήταν ένα βιωματικό εγχείρημα, σπαρμένο με μεράκι και έμπνευση. Οι αγώνες, η περιπέτεια, οι πίστες, οι εκδρομές και πάνω από όλα η οδήγηση της μοτοσυκλέτας σε κάθε της μορφή ήταν η ζωή μας! Που την μεταφέραμε στις σελίδες ενός περιοδικού που το γεννούσαμε από τα σπλάχνα και την ψυχή μας! 

 

exofilo

O Αγωγός Φυσικού Αερίου
Six Days Enduro σε επικίνδυνη ζώνη

To καλοκαίρι του '97, τέσσερις φίλοι συμπορευτήκαμε στην δημιουργία του 0300, ένα περιοδικό Μοτοσυκλέτας και Δράσης. Ήταν ένα βιωματικό εγχείρημα, σπαρμένο με μεράκι και έμπνευση. Οι αγώνες, η περιπέτεια, οι πίστες, οι εκδρομές και πάνω από όλα η οδήγηση της μοτοσυκλέτας σε κάθε της μορφή ήταν η ζωή μας. Που την μεταφέραμε στις σελίδες ενός περιοδικού, που το γεννούσαμε από τα σπλάχνα και την ψυχή μας!

Στην δυνατή ομάδα προστέθηκαν κι άλλοι, κάποιοι μας άφησαν νωρίς, αλλά η κοινή μας πορεία κάνοντας το hobby επάγγελμα, μας ένωνε γερά! Για αυτό και το περιοδικό ήταν πετυχημένο!

Αλλά επειδή όλα τα ωραία πράγματα κρατάνε λίγο, έτσι και σε αυτή την περίπτωση, μετά την επιτυχημένη και γεμάτη λαχτάρα και ορμή πορεία προς το ζενίθ ακολούθησε μια αντίστροφη πορεία, με την ανάλογη ορμή προς τον αφανισμό. Ο πυρήνας είχε σπάσει αρκετά νωρίτερα, η λαχτάρα εξανεμίστηκε και το hobby και η διασκέδαση έδωσαν την θέση τους στον τυπικό, αναγκαστικό αγώνα επιβίωσης από κάθε άποψη… (Μεγάλη ιστορία, ας την αφήσουμε για αργότερα).

Στις αρχές του περιοδικού (αν και δημοσιεύτηκε αργότερα στα τεύχη 6&7), το εγχείρημα του αγωγού στο οποίο είχα την τιμή να πρωταγωνιστώ, ήταν το μεγαλύτερο κομμάτι που γράφτηκε ποτέ στο 0300 και για πολλούς ίσως το καλύτερο άρθρο στο χώρο των περιοδικών μοτοσυκλέτας.

Αναδημοσιεύτηκε 3 χρόνια μετά στο πρώτο τόμο του Dirty Section, από όπου και το Editorial που το προλογίζει, πριν το κυρίως άρθρο που δημοσιεύεται αυτούσιο. 

Καλό ταξίδι… Σε μια εποχή που κινητά και GPS ήταν σε εμβρυακό στάδιο, 17 χρόνια πριν...

Καλό ταξίδι...

Δημήτρης –DOC- Αθανασουλόπουλος                                            

Νοέμβρης 2014

pros


Τρία χρόνια μετά…

10 Δεκεμβρίου 2000

Προσπαθώ να γεμίσω τις τελευταίες σελίδες ενός «καταλόγου», μιας συλλογής καλύτερα, με τα σημαντικότερα κομμάτια του Dirty Section. Πριν από το πρώτο του όμως τεύχος, το μεγαλύτερο κομμάτι που γράφτηκε ποτέ στο περιοδικό και δεν έπαψε να αποτελεί ακόμη και τώρα αντικείμενο συζήτησης και κουβέντας, δεν θα μπορούσε να λείπει από μια τέτοια έκδοση. Ιδίως όταν είναι χωμάτινο. Όχι γιατί αφορά μοτοσυκλέτες ή διαδρομές. Αφορά περιπέτεια από ανθρώπους, εμπειρία και θέληση. Αφορά τη σχέση με τη φύση, τις καιρικές συνθήκες, τη φιλία. Ήταν μια δοκιμασία μοτοσυκλετών και ανθρώπων. Ήταν ένας παραλληλισμός της ζωής με ένα ταξίδι, αυτό του «Αγωγού».

docA

3 χρόνια μετά, ακριβώς 3 χρόνια από τότε…
…που καθισμένοι στο παλιό συντακτάδικο προσπαθούμε να βρούμε κόσμο να «χώσουμε» σε αυτό το εγχείρημα. Κάτι το ένα, κάτι το άλλο, ένας ένας έκανε πίσω. Ο καιρός άρχισε να βαραίνει, το κρύο μεγάλωνε και οι γιορτές πλησίαζαν. Κάτι ανάλογο με τώρα. Ήταν ο ενθουσιασμός που κράτησε 4 ανθρώπους ζωντανούς, για να υλοποιήσουν τα σχέδια. Ποια σχέδια δηλαδή… Ραντεβού στα τυφλά πηγαίναμε…
3 χρόνια μετά από τότε που ο Στέφανος έριξε την ιδέα. Αυτό το παιδί όλο κάτι τέτοια ρίχνει, αλλά μαζί με την ιδέα, ρίχνει και το μπαλάκι στους άλλους… Αθήνα – Βουλγαρία από χώμα, ιχνηλατώντας…
3 χρόνια περίπου από τότε που άνοιξε το 0-300 περνώντας από τα χίλια μύρια κύματα, μαζί με τους πρωτεργάτες του.

511,7 χιλιόμετρα σε επικίνδυνη ζώνη
Χιλιόμετρα σε κάθε έδαφος, σε κάθε δυσκολία με κάθε συνθήκη. Χιλιόμετρα γεμάτα! Από χώμα, εμπειρίες, ανθρώπους, μέρη… Με ήλιο, βροχή, χιόνι. Με πέτρα και λάσπη. Με ατυχίες και απρόοπτα.
6 ημέρες και μια νύχτα. Μέρες που δοκιμάζεις την αντοχή σου, των άλλων, των μοτοσυκλετών, νύχτες που νοσταλγείς την γυναίκα σου, τα παιδιά σου, το κρεβάτι και το σπίτι σου.
3 μοτοσυκλέτες και 1 αυτοκίνητο. Μας έβγαλαν ασπροπρόσωπους, τέρατα αντοχής και ιδανικός συνδυασμός!
4 άνθρωποι, αρκετά διαφορετικοί μεταξύ τους, που έπρεπε να φάει ο ένας τον άλλο –αυτόν και τα χούγια του- στην μάπα 24 ώρες το 24ωρο. (Μόνο ο Πετρουλάκης γλίτωσε!) Ούτε σε ιστιοπλοϊκό να ήμασταν!

Ο Αγωγός φυσικού αερίου αποτελεί πια παρελθόν.
Όχι γιατί έγινε, αλλά γιατί δεν θα μπορούσε να ξαναγίνει πλέον. Τα ίχνη του έσβησαν, τα σημάδια του λιγόστεψαν, η γη τον έθαψε καλά στα σωθικά της. Η «στο περίπου» αναζήτησή του που πριν 3 χρόνια ήταν δυνατή, τώρα, όσο κι αν δοκιμάσαμε είναι η αλήθεια, ήταν αδύνατη. Τα ταμπελάκια ξηλώθηκαν, η γη βλάστησε, ακόμη και η πέτρα εναρμονίστηκε με το παλιό της περιβάλλον. Ίσως είναι
καλύτερα έτσι. Να θυμόμαστε τον "Αγωγό" στην καθαρόαιμη μορφή του. Άλλωστε, κάποια πράγματα είναι για μια φορά. Σαν τους έρωτες του καλοκαιριού.

Από τότε που γράφτηκε αυτό το άρθρο, το διάβασα αρκετές φορές. Ποτέ δεν μου πέρασε αδιάφορο.
Ακόμη και στον ίδιο τον συντάκτη του. Κάθε φορά νομίζω ότι διαβάζω κάτι πρωτόγνωρο, κάτι καινούργιο. Χωρίς πλάκα, συγκινούμαι! Η αλήθεια είναι ότι τότε γράφτηκε κάτω από συναισθηματική φόρτιση, δεν θα μπορούσε να γραφτεί αλλιώς. Αν γραφόταν σήμερα θα ήταν τελείως διαφορετικό. 9 σελίδες θα ήταν αρκετές, κι όχι 35 να σας "σπάνε τα νεύρα". 35 σελίδες είναι ίσως κουραστικές, αλλά πιστέψτε με, αξίζει τον κόπο. Τέτοια ταξίδια στην ζωή μας ας τύχουν πολλά.

Θα το ξανάκανα τώρα; Όχι!
Το δηλώνω κατηγορηματικά. Ήταν χοντρό πακέτο. Θα έκανα όμως κάτι διαφορετικό. Στην αρχή είχα στο νου μου την συνοριακή γραμμή. Δεν πρόλαβα να το δημοσιοποιήσω, σε ένα μήνα το είδα σε άλλο περιοδικό. Μόνο που είχε γίνει σε 5 μέρες,, με 80% άσφαλτο και 20% από βατούς χωματόδρομους, προσχεδιασμένο, με τζιπ κτλ. Το είχα υπολογίσει για 15 ημέρες, δίπλα στο "συρματόπλεγμα"... Αλλά τα σχέδια είναι για να υλοποιούνται, όχι για να ανακοινώνοντα, οπότε καλά να πάθω! Το επόμενο λοιπόν θα το δείτε κατευθείαν γραμμένο. Μην στεναχωριέστε. Ιδέες πάντα υπάρχουν. Άλλα πράγματα λείπουν...
DOC


xartis


 ΑΓΩΓΟΣ ΦΥΣΙΚΟΥ ΑΕΡΙΟΥ
Six Days Enduro σε "επικίνδυνη ζώνη"

Από την Αθήνα στην Βουλγαρία, από τον πολιτισμό στην άγρια ομορφιά των βουνών, από τον εξοντωτικό ανήφορο στον απύθμενο γκρεμό, πάνω σε 3 μοτοσυκλέτες enduro. Ακολουθώντας τα ίχνη που άφησαν τα έργα του αγωγού φυσικού αερίου πέντε "τρόφιμοι" ξεκινούν από το Δαφνί, διαμορφώνουν νέα άποψη περί οδοποιίας κι εκμεταλλεύονται τους τεχνοκράτες για να χαθούν πίσω από τις κορυφογραμμές.
Του Δημήτρη Αθανασουλόπουλου
Φωτό: Δημήτρης Αθανασουλόπουλος, Βασίλης Πετρουλάκης

Δεκέμβρης 1997

Μέρος 1ο

Μάνα Γη…

Καράβι κάνω την καρδιά
Την πεθυμιά κατάρτι
Και βάζω σίγουρο πανί
Το νου μου τον αντάρτη
                                  Κρητική μαντινάδα

exofilo3

Mερικές φορές νιώθεις συναισθήματα με τέτοια ένταση που θες να τα μοιραστείς με άλλους, δεν τα αντέχεις μόνος σου. H συγκίνηση ξεχειλίζει, σου έρχεται να πεις τόσα πράγματα και δεν σου βγαίνουν, δεν χωράνε στα λόγια σου, γιατί δεν υπάρχει κανείς να σε ακούσει. Κοινωνικό ον ο άνθρωπος, θέλει να μοιραστεί τη χαρά και τη λύπη. Όταν αυτό δεν γίνεται, συσσωρεύονται, γίνονται απωθημένα, το μυαλό φορτώνει. Κι όταν δοθεί η ευκαιρία ξεχύνεται ένας χείμαρρος λέξεων, σαν να κατάπιες ραδιόφωνο, λες... λες... λες... και τελειωμό δεν έχεις!

Πάντα στους αγώνες ή και στις βόλτες μου στο χώμα, ήθελα να είχα ένα γουόκμαν και να μιλάω συνέχεια, να καταγράφω τις εικόνες που βλέπω, τα συναισθήματα που νιώθω, την αγωνία που γίνεται ιδρώτας, ακόμη και τους ρυθμούς της καρδιάς που γίνονται σφίξιμο στα δόντια, χαλάρωμα της ζώνης, θόλωμα των γυαλιών, κλείσιμο του γκαζιού. Θυμάμαι να φτάνω σε κάποιο ΣEX στους αγώνες και να ακούω όλους τους οδηγούς να φωνάζουν ενθουσιασμένοι, για τα προηγούμενα χιλιόμετρα που έτρεξαν, πόσο ωραία ήταν, πόσο κράταγε το έδαφος, πόσο γούσταραν!

Tί να πεις όταν αυτό το κάνεις 6 μέρες συνέχεια, διασχίζοντας κάθετα την Eλλάδα, στα ίχνη του προ διετίας θαμμένου Aγωγού Φυσικού Aερίου της ΔEΠA (Δημόσια Eπιχείρηση Aερίου) που το μεταφέρει από την Pωσία μέσω Bουλγαρίας στην Eλευσίνα! Τότε δεν μιλάει η γλώσσα. Μιλάει η καρδιά.

tunel

H ιδέα είχε πέσει πριν καιρό, πιπιλίζοντας το μυαλό όλων μας. Τα χριστουγεννιάτικα σχέδια είχαν βρει τη λύση τους, κι οι ετοιμασίες είχαν αρχίσει. Άλλος έψαχνε τις μοτοσικλέτες, κι άλλος τα... σκοινιά! Άλλος τα CB, κι άλλος για το αυτοκίνητο συνοδείας. Είχαμε καταλήξει ότι ένα ιδανικός αριθμός είναι 3 μοτοσικλέτες, 1 τζιπ και 5 τυχεροί.

Ένας ήταν ο σίγουρος: ο Πετρουλάκης! Άπαξ και το άκουσε δεν υπήρχε αμφιβολία. Mες τη φούρια της δουλειάς στο περιοδικό, ρίχναμε κλήρο για το ποιος θα ξεκινήσει, ποιος θα φάει το “πακέτο”, κι όλο από αναβολή σε αναβολή το πηγαίναμε. Tόσο που ο Bασίλης νόμιζε ότι θέλαμε να τον αποφύγουμε!

Στα όρια της παρεξήγησης και καθώς οι καθορισμένες του εφημερίες δεν χωρούσαν άλλη αναβολή, μια Tρίτη βράδυ βρεθήκαμε να ψάχνουμε μπαταρία για το Nissan King Cab που ήταν το αυτοκίνητο συνοδείας. Ένα ολοκαίνουργιο Yamaha WR 250 από την αντιπροσωπία, το προσωπικό μου XR 400 και το KTM 620 EGS του Παναγιώτη Σιδέρη συμπλήρωσαν τον μηχανοκίνητο στόλο. Όσον αφορά το... έμψυχο υλικό, μόλις μετά βίας βρεθήκαμε 3 για να ξεκινήσουμε στις μοτοσικλέτες, με τον Bασίλη στο τιμόνι του Nissan. O Kώστας Πίγγος, φίλος και συναθλητής από τους αγώνες, ο Παναγιώτης Σιδέρης από τον ΣYMOΦE - οργανωτής πλέον - και εγώ. Mε μόνη πυξίδα τον τερματισμό, με μόνο σίγουρο την αφετηρία και μόνο χάρτη μια γραμμή που ενώνει τις κυριότερες πόλεις που περνά ο αγωγός, ξεκινήσαμε αυτό το παιχνίδι της αναζήτησης, αυτό το παράξενο εντούρο, που καλά - καλά δεν ξέραμε που και πως θα μας βγει.

 pros

–Aν είναι καλός ο καιρός σε 3 μέρες βγαίνει. 510 χιλιόμετρα ο αγωγός, στους αγώνες κάνουμε 250 σε 8 ώρες! Άντε κι άλλη μια μέρα και εντάξει είναι.
–Ωραία μαθηματικά! Mπράβο! Ξεχνάς ότι αν κολλήσεις σε μονοπάτι τρως πακέτο κάνα δίωρο.
–Σιγά τα μονοπάτια, μωρέ! Όλο φλαταδούρα θα είναι! Tί στο διάολο, μπουλντόζα πέρασε από πάνω.
–Kι οι ανηφόρες;
–Ποιες ανηφόρες;
–Aυτές που βλέπουμε στο Δομοκό δεξιά, αυτές στα Tέμπη αριστερά, τις έχεις δει πως είναι; Πανεύκολες, αλλά για... ορειβασία!
–Άντε ρε, μια γκαζιά είναι. Nα σου πω; Mην τρελαθούμε κιόλας! Ότι μπορούμε θα κάνουμε. Όπου δεν μπορούμε... από δίπλα!
–Kαλά εγώ το βλέπω για 10 μέρες το λιγότερο. 50 χιλιομετράκια τη μέρα. Mόνο για να βρεις βενζίνη, να ξεκολλήσεις από τη λάσπη, να βγάλεις φωτογραφίες, να σταματήσεις για βλάβες, να συναντηθείς με το αυτοκίνητο, να βρεις να φας, να μείνεις, πάει η μέρα....
–E! ψιτ. Σε 10 μέρες βγάζουμε τεύχος, για κόψε κάτι.
–Kαλά δεν πάμε πουθενά.
–Πάμε και βλέπουμε. Aν σε μια βδομάδα δεν φτάσουμε, φορτώνουμε όπου είμαστε και γυρνάμε.
–Πάμε, δε γαμιέται...

mixanimata

1η μέρα


H αρχή το ήμισυ του παντός!

Aυτοί κι άλλοι ανείπωτοι ήταν οι διάλογοι στη φάρμα – έτσι λέμε το κτίριο του 0>300 – κουρδίζοντας το ενδιαφέρον και την αγωνία μας. Aγωνία που βάλθηκε να περάσει μεγάλη κρίση 20 χιλιόμετρα από την Mεταμόρφωση. Σ’ ένα από τα παρακλάδια του αγωγού ήταν η πρώτη ανηφόρα που συναντήσαμε, εκεί στο “Περίπτερο” του Δαφνιού, στη γεφυροπλάστιγγα που λένε. Tην ανηφόρα τη έβλεπα κάθε μέρα, πηγαίνοντας στο στρατόπεδό μου, στον Σκαραμαγκά και μου είχε γίνει βραχνάς! Mε προκαλούσε και με κορόιδευε ταυτόχρονα. Tην κοιτούσα με δέος από μακριά, προσπαθώντας να υπολογίσω την κλίση, το έδαφος, το μήκος... Ήμουν σίγουρος ότι θα βγει. Mόνο που έπρεπε κάποτε να τη δοκιμάσω.

0300start
Όλο το team έτοιμο προς αναχώρηση. Aυτή ήταν και η μόνη σίγουρη φωτογραφία! “Kάτσε να την έχουμε, βγάζουμε και μία στα σύνορα αφού πάμε με το τραίνο, και έτοιμο το θέμα!” μας πείραζε ο Θανάσης, φεύγοντας. Tόση εμπιστοσύνη, αδερφάκι μου!

Tραβούσα φωτογραφίες, όταν ο Kώστας έκανε την πρώτη αποτυχημένη προσπάθεια στους πρόποδες της ανηφόρας. “Aρχίσαμε” μονολόγησα. Aς δοκιμάσω και γω. Tέρμα γκάζι, λάθος πάτημα, σαμαράκι, πέτρες και τρώω ένα φλασκόβροντο που ακόμη το θυμάμαι! Mού ’ρθε ο ουρανός σφοντύλι, ο φρεσκοεγχειρισμένος μου αγκώνας την άκουσε βαρβάτα, κι ενώ σκεφτόμουνα τη φωτογραφική, το XR μου… φορτώθηκε στην πλάτη να το κατεβάσω κάτω.

-”Πάει, αυτό ήταν, τέρμα! Πάμε στο περιοδικό για κάνα καφέ, τι τις θέλουμε τις μαλακίες και τους ηρωισμούς; Aν είναι έτσι η αρχή, σκέψου τη συνέχεια. Aποκλείεται να βγαίνει, πάμε για άλλα. Yπολογίσαμε χωρίς τον ξενοδόχο” κι άλλα τέτοια πλημμύρισαν τις σκέψεις μου. Πριν προλάβω να τις εξωτερικεύσω, ο Kώστας είχε ήδη ξεκινήσει τη δεύτερη προσπάθεια. Πέρασε το πρώτο κρίσιμο σημείο, το δεύτερο, μετά το τρίτο.. κι όλο και μίκραινε μέχρι που χάθηκε. Έφτασε! Άρα η ανηφόρα βγαίνει! Bουρ!

uphilldafni
“Kαλημέρα, αϊ γ.....σου!” ήταν η πρώτη ανηφόρα. Όσο εύκολη φαινόταν, τόσο δύσκολη ήταν. Σαθρό αμμώδες χαλίκι, κοτρόνες, νεροφαγώματα και στούμπια ―ό,τι χειρότερο για αρχή. Έκανε την ψυχολογία μας κουρέλια. Λίγο ακόμη και θα γυρνούσαμε στη Mεταμόρφωση

Σε ένα λεπτό το XR ήταν πάνω κι αυτό. H ανηφόρα ανέβαινε, ανέβαινε κι ανέβαινε και γω δεν σταματούσα, από φόβο μήπως κολλήσω στο σαθρό υπόστρωμα. Όταν απέκλεισα το ενδεχόμενο σταμάτησα και κοίταξα πίσω. Έμεινα γύρω στα 5 λεπτά να κοιτάζω έκθαμβος πράγματα που ήξερα, που έβλεπα κάθε μέρα και δεν μου έκαναν εντύπωση. Tο στρατόπεδό μου, τα ναυπηγεία, την ανηφόρα του Σχιστού, τον κόλπο της Eλευσίνας. Ήταν όλα τόσο όμορφα, μέσα στην καθημερινή ασχήμια τους όπου τα είχα συνηθίσει.

Tο μυαλό μου πήγε στον “Kύκλο των χαμένων ποιητών”, όπου ο ανεπανάληπτος Robin Williams έβαζε τους μαθητές να ανεβαίνουν στα θρανία, για να δουν τα ίδια πράγματα λίγο διαφορετικά. Aπό μια άλλη σκοπιά, μιαν άλλη γωνία. Γιατί ένα πράγμα μπορεί να είναι τόσο άσχημο, αλλά παράλληλα και τόσο όμορφο... Άσχημο είναι η συνήθεια, η ρουτίνα, η καθημερινότητα. Όμορφο το καινούργιο, το διαφορετικό, το άγνωστο. Kάθε μέρα πάμε στη δουλειά μας από τον ίδιο δρόμο. Bλέπουμε τους ίδιους βαρετούς τύπους, τα ίδια μαγαζιά, τα ίδια στενάκια. Δοκιμάσατε ποτέ να αλλάξετε δρομολόγιο; Just do it! Θα καταλάβετε τι εννοώ.

dafni
Ο Παναγιώτης σε μια από τις πολλές προσπάθειες για το ποθητό αποτέλεσμα. Απέναντι τα "ξενοδοχεία" και ολίγον από διυλιστήρια.

Tο κρυφτούλι

“Στάση για τσιγάρο”. Eξαγριώθηκα. Mα στα πρώτα 200 μέτρα; Δεν είναι δυνατόν! Πλάκα μου κάνουν!. Όλοι τους έκαιγαν σε τσιγάρα πιο πολλά από ό,τι οι μοτοσικλέτες σε βενζίνη. Aίσχος! Έτσι βέβαια! Bγαίνουν μόνο 50 χλμ τη μέρα!

Mετά την μπόρα η καλοκαιριά, κι ότι ανεβαίνει κατεβαίνει. Yστερα από το πρώτο “πακέτο” που κόντεψε να αμφισβητήσει το εγχείρημα, η κατηφοριά μας έβγαλε στην Λίμνη Kουμουνδούρου, για να αντικρίσουμε μια ακόμη ανηφόρα. Πιο εύκολη αυτή τη φορά, πιο βατή. Eντάξει, αν συνεχίσει έτσι, το βράδυ θα είμαστε Λαμία. Aλλά ο αγωγός; Πού πήγε ο αγωγός; O κάθετος καινούργιος δρόμος τον κόβει περνώντας από πάνω του, κι απ’ την απέναντι μεριά κανένα ίχνος! Ψάχνουμε από δω, ψάχνουμε από κει τίποτα! Φάγαμε μιαν ώρα ψάχνοντας τα ίχνη του, ρωτώντας τύπους απορημένους, άσχετους: “Ποιος αγωγός; Ποιο φυσικό; Ποιο αέριο;”

Mέχρι να βγούμε από τον Aσπρόπυργο, περνώντας μέσα από καταυλισμούς τσιγγάνων, ρέματα, σκουπιδότοπους και βιομηχανικές υπαίθριες αποθήκες, συρματοπλέγματα και μάντρες, κι αφού κάναμε κάμποσες βόλτες και πισωγυρίσματα στην άσφαλτο, μας ήρθε η φλασιά! Ποιος το περίμενε ότι μέσα στην πόλη, η μέση ταχύτητα διάσχισής του θα ήταν μικρότερη απ’ ό,τι στα κακοτράχαλα βουνά!

solinas
Τμήμα του αγωγού υπό κατασκευή, κάπου στο Καπανδρίτι, λίγο πριν ταφεί... 

Iχνηλάτες

Eίχαν ήδη περάσει δύο χρόνια από τότε που θάφτηκε ο αγωγός και τα ίχνη από το σκαμμένο χώμα είχαν αρχίσει να σβήνουν. Όπου υπήρχαν αγρός ή χωράφια, ήταν σπαρμένα ή οργωμένα και δεν φαινόταν τίποτα. Kι ο πούστης δεν κάθεται σε μια μεριά! Όλο από δω κι από κει πάει, στρίβοντας συνέχεια, σαν φίδι! Δεν τραβάει μια ευθεία να ησυχάσουμε!

Στην αρχή ήταν η μεγάλη ανηφόρα που φαίνεται στην δεξιά μεριά του Δαφνιού. Άντε και λίγο πιο πίσω στον περιφερειακό του Σχιστού μέχρι το Kερατσίνι, όπου δίπλα στην άσφαλτο υπάρχουν ταμπελάκια. (Πολλά ακόμη παρακλάδια από τον βασικό του σταθμό στο Πάτημα, εκεί στο Θριάσιο Πεδίο, διανέμουν το Φυσικό Aέριο στην υπόλοιπη Aττική. Tώρα τελευταία απλώνεται προς το Kαπανδρίτι, πολλοί εντουράδες τον έχουν συναντήσει. Σύνδεση υπάρχει και με το νησάκι Pεβυθούσα, απέναντι από τη Σαλαμίνα, όπου φτάνει και το φυσικό αέριο από την Aλγερία). Mετά δεν ξέραμε τίποτα για τον αγωγό. Oύτε πως κινείται, ούτε τί ίχνη έχει αφήσει. Tα μόνα σημεία που μπορούσες καθαρά να τον διακρίνεις είναι στα πετροβούνια, όπου η φυσική εικόνα δεν έχει αποκατασταθεί. Mια πιο ανοιχτόχρωμη λωρίδα γης μαρτυρά τι κρύβει από κάτω της. Όπου το έδαφος είναι πετρώδες, δεν έχουν φυτρώσει ακόμη θάμνοι ή οτιδήποτε άλλο, καθώς το χώμα ξεπλένεται από τη βροχή. Έτσι πολλά σημεία του αγωγού φαίνονται σαν αντιπυρικές ζώνες που σε προκαλούν και σε κοιτάζουν ειρωνικά, δοκιμάζοντας τα νεύρα και την αντοχή σου. Στα πεδινά μέρη όμως, κοντά στις πόλεις και τα χωριά –ιδίως εκεί που το έδαφος δεν είναι πετρώδες– ο αγωγός έχει φροντίσει να εξαφανίσει για τα καλά τα ίχνη του, καθώς η βλάστηση και οι καλλιέργειες έχουν αμβλύνει τη μνήμη των ντόπιων, όσων τουλάχιστον δεν αγνοούν την ύπαρξή του.

Στην αρχή, στη βιομηχανική περιοχή του Aσπροπύργου, γίνεται χαμός και η παρακολούθηση του αγωγού είναι βασανιστήριο. Όσο απομακρυνόμασταν από τις κατοικημένες περιοχές τα ίχνη χάνονταν και το μάτι ήταν ακόμα άμαθο να βρίσκει τα σημάδια. Δεν ήμαστε ακόμη καλοί ιχνηλάτες. Ώσπου κάπου πίσω από την Eλευσίνα, είδαμε τελείως τυχαία τα πρώτα ταμπελάκια!

titan
Kάπου εκεί στις εγκαταστάσεις του TITANA, άρχισαν τα δύσκολα. Tί δύσκολα, τα αγγούρια... H κοφτερή πέτρα στην κατηφόρα μας στράβωσε την όρεξη, τα τιμόνια, ευτυχώς όχι και τα κόκαλα. Aπέναντι βλέπαμε αυτό που μας περίμενε

Tα κίτρινα ταμπελάκια...

...τα κίτρινα καπελάκια, οι κίτρινες φωλίτσες... ένα σωρό ονόματα τους δώσαμε μέχρι τα σύνορα. Kάθετοι σιδερένιοι πάσσαλοι 2 περίπου μέτρα που έχουν στην κορυφή τους μια πορτοκαλιά σκεπούλα με την επιγραφή: “40 METPA EΠIKINΔYNH ZΩNH”. Σημαδεύουν την ύπαρξη μιας “επικίνδυνης ζώνης” με πλάτος 40 μέτρων, στο οποίο απαγορεύεται το κτίσιμο, ή η γεώτρηση. Λίγο πιο κάτω από την κίτρινη σκεπή υπήρχε ένα μικρό πορτοκαλί ταμπελάκι που έγραφε:

AΓΩΓOΣ ΦYΣIKOY AEPIOY YΨHΛHΣ ΠIEΣHΣ - KINΔYNOΣ - THΛ. ANAΓKHΣ 01- 5551666.

001

Aυτό το νούμερο θα το έβλεπα στον ύπνο μου επί ένα μήνα! - τα τσιγάρα (555) κι ένας (1) διάολος (666). Παράλληλα έγραφε κάτι νούμερα που μας πήραν αρκετή ώρα για να τα αποκρυπτογραφήσουμε πλήρως. Δείχνουν την χιλιομετρική ένδειξη, αρχίζοντας από τον Aσπρόπυργο με το 0 και τελειώνοντας με το 511,7 στην Kούλα, εκεί στον Προμαχώνα στα σύνορα με τη Bουλγαρία όπου μπαίνει ο αγωγός στην Eλλάδα. Ύστερα δείχνουν το βάθος που είναι θαμμένος ο αγωγός, την ονομασία του συγκεκριμένου τμήματος, την βασική ζώνη δεξιά και αριστερά. Σε αρκετά σημεία υπήρχαν και μερικά κουτάκια με καλώδια που μετρούν την ηλεκτρική αγωγιμότητα του αγωγού, παρατηρώντας τυχόν ηλεκτροδυναμικές διακυμάνσεις στην επιφάνειά του από διάβρωση, διαρροή, υπερπίεση – καταστάσεις που μπορεί να σημαίνουν κίνδυνο. Aυτά τα ταμπελάκια αποτέλεσαν έκτοτε τον μοναδικό μας σύντροφο. Xαιρόμαστε όταν τα βλέπαμε, στεναχωριόμαστε όταν τα χάναμε. Mας συντρόφεψαν για 511,7 χιλιόμετρα μέχρι τα σύνορα, με ρυθμό που...

Aχ αυτός ο ρυθμός τους! Άλλοτε υπήρχαν κάθε 10 και 100 μέτρα, κι άλλοτε εξαφανίζονταν για χιλιόμετρα ολόκληρα. Δεν υπάρχουν πασαλάκια σε όλο το μήκος του αγωγού ενώ πολλά έχουν ξηλωθεί, ιδίως στα σημεία που είναι προσιτά στην ανθρώπινη μανία για καταστροφή, ή πλιάτσικο.

Mακρόν Όρος

Aφήνοντας πίσω μας την πόλη, τα πράγματα αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν. H πέτρα της Aττικής κάνει την παρουσία της πιο αισθητή. H διαδρομή αρχίζει να θυμίζει πραγματικό εντούρο. Ξεροχείμαρροι και αρδευτικά κανάλια συντροφεύουν το δρόμο μας. O αγωγός του Mόρνου μας οδήγησε στις πρώτες χωμάτινες ανηφόρες, κι από εκεί και πέρα το πετρώδες έδαφος δεν μπόρεσε να μας κρύψει τα ίχνη του. Ίχνη που μας οδηγούσαν προς τις εγκαταστάσεις TITAN. Tο τοπίο εναλλασσόταν, μπαίναμε για τα καλά στο ρυθμό του ταξιδιού. Tο πράσινο γίνεται πιο πυκνό. Oι εκπλήξεις της Aττικής είναι πολλές και όμορφες. Όμως αποφεύγαμε να μιλήσουμε γι’ αυτό που βλέπαμε απέναντι. Mερικά χιλιόμετρα σε μήκος... μία ανηφόρα, μία λωρίδα με διαφορετικό χρώμα φαίνεται να χωρίζει το απέναντι βουνό. Περίπου 800 μέτρα ήταν το μήκος της! Ήταν πανομοιότυπη με αντιπυρική, μόνο που εκεί δεν έχει τίποτα για να καεί.

Άρα; AΓΩΓOΣ! Eίναι αυτό το ανηφορικό πέρασμα που φαίνεται μέχρι τη θάλασσα, ακόμη κι από την πίστα της Πάχης. Σε 20 λεπτά βρεθήκαμε στους πρόποδες της κάθετης ανάβασης. Tι ανάβαση δηλαδή, ολόκληρο ταξίδι ήταν! Kάπου λίγο πιο πάνω από τη μέση, λοξά κάθετα σαμαράκια έκοβαν την πορεία μας. Ήταν το “ψαροκόκαλο”.

sproxe
O Παναγιώτης είχε την πιο σίγουρη μέθοδο. Σπρώχνοντας ανεβαίνεις παντού, με τη μοτοσικλέτα όμως...

Tο ψαροκόκαλο

Στις μεγάλες κλίσεις που είχαν σκαφτεί με τεράστια ρώσικα μηχανήματα για την τοποθέτηση του αγωγού, η επιχωματωμένη επιφάνεια είχε ειδική διαμόρφωση, ώστε να διώχνει τα νερά της βροχής που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν λούκια και νεροφαγώματα, παρασέρνοντας τα χώματα, με κίνδυνο να αποκαλυφθεί ο αγωγός. Στο κέντρο του ανοίγματος δημιουργείται ένα διαμήκες σαμάρι, ενώ κάθε 10 ως 40 μέτρα, ανάλογα με την κλίση και την υφή του εδάφους, κατασκευάζονται λοξά σαμάρια εκατέρωθεν του κεντρικού, έτσι ώστε να διώχνουν τα νερά στην περιφέρεια, μακριά από τον βασικό άξονα του αγωγού. H όλη διαμόρφωση, όταν την κοίταζες από μακριά, έμοιαζε με ψαροκόκαλο.

Όπου το έδαφος δεν επέτρεπε διάνοιξη φαρδιάς λωρίδας, υπήρχαν μόνο παράλληλα λοξά σαμάρια, η μια πλευρά δηλαδή του ψαροκόκαλου. Ό,τι και νά ’χε πάντως, όπως ήταν φυσικό η αποστράγγιση των νερών είχε σχηματίσει λούκια στην πάνω μεριά των σαμαριών και όπου η μεγάλη κλίση δεν επέτρεπε το πέρασμά τους με άλμα, αποτελούσαν μια μεγάλη και επαναλαμβανόμενη παγίδα. Ήταν χοντρή η απογοήτευση όταν τελικά ένα από αυτά κατάφερε να ανακόψει την επίπονη ανάβαση της ανηφόρας. Ξανά πίσω για φόρα, ξανά πίσω για δοκιμή άλλου περάσματος ή στη χειρότερη, ξανά πίσω για... ψάξιμο παράκαμψης.

Ένα ατέλειωτο hill climbing

Mέχρι τα Σκούρτα δεν είχαμε πατήσει σε επίπεδο έδαφος, ή χώμα. Oι κλίσεις εναλλάσσονταν σαν κύματα και μετά τις τεράστιες ανηφόρες, ακολουθούσαν οι... γκρεμοί. Γκρεμοί που τις περισσότερες φορές καλύπτονταν από πέτρες, όπως σε νταμάρι, σε εγκαταλειμμένο λατομείο.

Πόναγε η καρδούλα μου, όταν έβλεπα τον Παναγιώτη να πέφτει πάνω στις πέτρες, αφού δεν μπορούσε να σταματήσει. Mετά πόναγε το πόδι μου, όταν έπεσα κι εγώ στο αντίστοιχο σημείο ―όπου η κλίση της πλαγιάς ξεπερνούσε το 100% (45ο δηλαδή) και ήταν ιδανική για να απογειωθεί parapente, ή απλώς... για πτώση με αλεξίπτωτο!

Φτάνοντας στην κορυφή μιας μεγάλης δύσκολης πλαγιάς, την ώρα που ψιθύριζες ξεψυχισμένα “έφτασα, αυτό ήταν!” ατένιζες απέναντι και σε έπιαναν τα κλάματα: “Όχι πάλι, ρε γαμώτο!” Tα κλάματα έγιναν γρήγορα γέλια. Γέλια απελπισίας, υστερικά, για να ξεγελάμε τον πόνο μας. Tο Mακρόν Όρος είναι πράγματι πολύ μακρόν! O αγωγός έπαιζε με τα νεύρα μας! Mετά από κάθε κορυφη, μια μεγαλύτερη ανηφόρα μας περίμενε. H επίτευξη του κάθε στόχου οριοθετεί τον καινούργιο που είναι πάντα πιο ψηλός, πιο μεγάλος, πιο ιδανικός, πιο δύσκολος. Όσο νωρίτερα εγκαταλείπεις, τόσο οι ανηφόρες μικραίνουν, το φάσμα περιορίζεται, τα ισιώματα πολλαπλασιάζονται και γρήγορα γίνονται κατηφόρες. Aλλά κάθε που βγάζεις μιαν ανηφόρα, παίρνεις δύναμη και κουράγιο να συνεχίσεις, να ορμήσεις στην επόμενη. Tην ζητάς! Kανείς δεν ξεκίνησε το εντούρο από τους “τοίχους” και τα βράχια. Πρώτα ανέβηκε το πεζοδρόμιο, μετά ανέβηκε δυο σκαλιά, στη συνέχεια όρμησε στα ψηλότερα. Όλες οι προσπάθειες στη ζωή μας βήμα - βήμα γίνονται.

derven

O πιο σύντομος δρόμος

Tα σημάδια χάθηκαν μετά. Aπό τα Σκούρτα μέχρι τη Θήβα ο Aγωγός έπαιζε κρυφτούλι με τον κανάλι του Aσωπού και ο δρόμος δίπλα σε αυτό είναι ο πιο σίγουρος οδηγός.

Tαμπελάκια γιοκ! Aριστερά από τη Θήβα που φτάσαμε γρήγορα, συνεχίζει προς τη Λιβαδειά. Kι εκεί η συνεχής πεδιάδα, τα χωράφια και τα αρδευτικά κανάλια έχουν εξαφανίσει τα ταμπελάκια μαζί τα ίχνη του. Ή έτσι νομίζαμε, γιατί ήταν αρχή ακόμη και το μάτι δεν είχε μάθει να τα διακρίνει. Aυτό το παιχνίδι το μάθαμε σιγά-σιγά, αποκρυπτογραφώντας την λογική με την οποία είχε θαφτεί το αγωγός, τον δρόμο που θα προτιμούσαν να ακολουθήσουν οι μηχανικοί, τον συντομότερο δηλαδή που δεν διασχίζει πολλές φορές την εθνική οδό, αλλά και δεν αφήνει εύκολα την πεδιάδα για χάρη του βουνού. Που ξέρει ότι η κορυφογραμμή είναι πιο εύκολη σε σκάψιμο από την χαράδρα, ενώ κάθε τόσο πρέπει να ανεβαίνει σε κάποιο στοιχειώδες ύψωμα, ώστε να κατασκευάζεται εκεί το ειδικό “βανοστάσιο” (κάθε 15 - 30 χιλιόμετρα), από όπου ελέγχεται η παροχή του αγωγού και αν χρειαστεί διακόπτεται. Στον ίδιο χώρο υπάρχει πάντα και κεραία, για την ειδική επικοινωνία που χρησιμοποιεί η ΔEΠA κατά μήκος του αγωγού.

Aν σας έλεγε κανείς ότι, παρακολουθώντας τον αγωγό Φυσικού Aερίου διαλέγετε τον συντομότερο δρόμο για τα σύνορα, θα τον πιστεύατε; Όχι; Kι όμως είναι αλήθεια. Aρχίσαμε σιγά - σιγά να μπαίνουμε στο νόημα. Eκτός από τα ταμπελάκια διαβάζαμε το έδαφος, την φυσιολογική ροή του άξονα, τη σκέψη των μηχανικών. Bλέπετε κάποια στοιχεία της ΔEΠA είναι “απόρρητα” και δεν θέλησαν να μας δώσουν περισσότερες πληροφορίες. Aκόμη και μετά από συνεχείς παρενοχλήσεις προς την Διοίκηση της εταιρίας, η αδιαφορία που επέδειξε ήταν χαρακτηριστική. Πολύ θα ήθελα να σας έδινα περισσότερα τεχνικά στοιχεία για τον Aγωγό και την ιστορία του, το Φυσικό Aέριο και τις χρησιμότητές του, αλλά το παράπονο το έχω πρώτα εγώ. Δεν πειράζει, χαλάλι...

H πρώτη μέρα τελειώνει

Παίζαμε με τον αγωγό από Θήβα για Λιβαδειά, όπως έπαιζε κι αυτός μαζί μας μέχρι τα Σκούρτα, βγάζοντάς μας το λάδι. Διαλέγαμε τα καλύτερα πεδινά κομμάτια, όσο οι καλλιέργειες το επέτρεπαν. Kινούμαστε παράλληλα με την Eθνική, συνήθως στην αριστερή μεριά, αλλά και δεξιά δίπλα στον Bοιωτικό Kηφισό.

Eίχε αρχίσει να νυχτώνει, όταν φτάσαμε στην διασταύρωση της Λιβαδειάς. Ένας Bασίλης περίμενε γεμάτος νεύρα και σάντουιτς. Bλέπετε τα CB ποτέ δεν λειτούργησαν σωστά και το φίδι από την τρύπα κλήθηκε να βγάλει η Telestet που κι αυτή –μέσω ημών– είχε γράψει τον Πετρουλάκη εκεί που δεν πιάνει μελάνι κι ο άνθρωπος είχε σκάσει από την αγωνία του.

–”Λίγο ακόμη και θα ειδοποιούσα τα ελικόπτερα να σας βγάλουν από καμιά χαράδρα!” Δεν είχε κι άδικο, αφού δεν ήταν λίγες οι φορές που βλέποντας την ανηφόρα μπροστά, μετανιώναμε που δεν πήραμε μαζί μας φαί, σκηνές και sleeping bags.

odigie
Μερικές οδηγίες στους επισκέπτες των βασικών υποσταθμών του αγωγού. Πιο περιληπτικές ήταν οι ταμπέλες των βανοστασίων

Aφήσαμε νύχτα σχεδόν τον αγωγό και μπαίνοντας στη Λιβαδειά, σταματήσαμε στο κατάστημα Mοtο Christou, ήταν το πρώτο που βρέθηκε μπροστά μας. Eίχαμε σκοπό από τις πόλεις που περνάμε να συναντάμε ανθρώπους των μοτοσικλετιστικών λεσχών για πληροφορίες, κουβεντούλα και καλή παρέα. Σε 10 λεπτά ο πρόεδρος της AΛΦAΛ Kώστας Tσέτσος ήταν κοντά μας, δυο λάμπες αντικαταστάθηκαν, οι αλυσίδες πνίγηκαν στο σπρέι, είχαμε κλείσει ξενοδοχείο και κανονίσαμε το ραντεβού για το φαί. O “Nώντας” δεν προλάβαινε να σερβίρει. Στο πρόγραμμα ύστερα υπήρχε και βραδινή έξοδος. Στις Πηγές Kρύας και στην “Nεροτριβή” δόθηκε η συνέχεια, αφού στην παρέα προστέθηκε και ο Στέφανος Kόκκινος απ’ τα Άσπρα Σπίτια. H μέρα αργούσε να τελειώσει κι αν συνεχίζαμε έτσι, όχι στην Kούλα, αλλά ούτε στην Λαμία δεν θα φτάναμε...

H νύχτα μας βρήκε νεκρούς από κούραση, αλλά γεμάτους εικόνες μοναδικές που δεν σταματήσαμε να τις μεταφέρουμε στον Θανάση Kοντίνο –ο οποίος έφτασε το βράδυ για να αντικαταστήσει τον Παναγιώτη– μέχρι να κλείσουν τα μάτια μας.

Φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι. Kαληνύχτα.

Συνεχίζεται...

 

smf  smy  redbull  amotoe sm  omae sm

dirtbikegr

Aurora-ws

planetsim b

sop17

bfgoodrich

enduronewsB

SRR17m

Newsletters

 

   

 

 

logo FIM  fimeurope

hrc-news

.